Αναρτήσεις

Μνημόσυνο

Εικόνα
  Τη στερνή ώρα που ο ήλιος παίρνει να ρίχνει τους ίσκιους στις πλαγιές είναι που βλέπω τη μορφή σου πάνω από τους λειμώνες και τα λιοστάσια. Στις Ρίγανες και στον Άη Δημήτρη. Τα κυπαρίσσια όρθια στον κάμπο μετρημένα είκοσι έξι. Όσα και τα χρόνια σου που γιόρτασες. Προτού να ρθει εκείνος ο σκληρός Μάης. Ήταν ο Μάης που ήρθε με την απαλή βροχή να ποτίσει τις πρασινάδες και τους μπαξέδες. Και να κάνει τον πρώτο σπόρο στο τριφύλλι να πετάξει τον βλαστό. Το καλοκαίρι που θα ρχόταν με την ώρα του θα τανε καυτό στον κάμπο και στις αυλές. Αλλά δεν ήταν να το δεις. Στο κλείσιμο της πόρτας που έκαμε η άνοιξη πήρε κι εσένα. Παλιά μου φίλη. Από σένα μένει τώρα μια λύπη στη μνήμη και μια ήσυχη νοσταλγία. Όμως αγέρωχη και σφριγηλή. Με απαλά βήματα σε βλέπω να γυρνάς στον λόγγο τραγουδώντας με τα άλλα κορίτσια του χωριού το πικρό και το χαρούμενο τραγούδι του έρωτα και του θανάτου. Είναι η φτώχια της προσμονής που δίνει βήμα στη σκληρή απουσία.  Ξύπνησα και δεν σε είδα, διάβηκες νωρίς θα σο...

Ο φόβος του θανάτου στους έλληνες

Εικόνα
  Ο ελληνικός κόσμος στάθηκε ένας κόσμος μελαγχολικός και θλιμμένος. Σε κανέναν άλλον λαό και ποτέ άλλοτε η μελέτη και η εντρύφηση στα μεγάλα προβλήματα της ύπαρξης (κόσμος, ζωή, άνθρωπος) δεν οδήγησε σε τόση πικρία και σε τέτοιο καημό. Οποιαδήποτε άλλη θεωρία που μιλά για το κακό και το σκότος, για την άρνηση, τη ματαιότητα και τον παραλογισμό, μ’ έναν λόγο για τη φρίκη του μεγάλου μηδενός, εάν συγκριθεί με την αντίστοιχη γνώση των ελλήνων μοιάζει με ανήσυχη γάτα μπροστά σε μαινόμενη τίγρη. Παρά ταύτα, αυτό το δεύτερο πρόσωπό τους οι έλληνες το έκρυψαν με επιμέλεια. Θα έλεγε κανείς ότι όλη η μέριμνα, καθώς αγωνίζονταν, για να εκφραστούν, είχε συγκεντρωθεί σε αυτό το σημείο, να κρύψουν το δεύτερο πρόσωπο. Και αυτό είναι το ασύγκριτο μυστικό που δημιούργησε την αμίμητη τέχνη τους. Κάθε εκφραστική τους μορφή, το αγγείο, το άγαλμα, η κολόνα, ο ομηρικός εξάμετρος, το δίστιχο ελεγείο, η τραγική χειρονομία, ο στρατηγός δημηγορών, ο πλατωνικός έφηβος είναι και μια βίβλος κυριαρχίας. Έτσι,...

Απόσπασμα...

Εικόνα
  Στιγμιαία η ματιά του ενώθηκε με εκείνου την συγκαταβατική ματιά, ήπιε ακόμη μια γουλιά κρασιού και αφέθηκε στη συνέχεια της διήγησης-συζήτησης τους, καθώς έξω ο άνεμος λυσσομανούσε και τα κλαδιά των δέντρων με δύναμη χτυπούσαν το ένα πάνω στο άλλο. Ξεκίνησε να μιλάει: «Παρατηρούμε συνέχεια στην ανθρώπινη ιστορία ανθρώπους που, αν και δεν είχαν ποτέ την δυνατότητα πρόσβασης σε πηγές πληροφοριών, έστω και μέσω της προφορικής παράδοσης, διέθεταν μια απίστευτη σοφία, μια απίστευτη αντίληψη των πραγμάτων, που όμοια τους δεν θα συναντούσες αν έβαζες μαζί ακόμη και δέκα σύγχρονους καθηγητές πανεπιστημίου. Πως εξηγείται αυτό;»  «Πως γίνεται άνθρωποι αγράμματοι σε απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη μας, απομονωμένοι από τον σύγχρονο πολιτισμό,  να διαθέτουν γνώσεις για την αιτία προέλευσης και τη θεραπεία πολύπλοκων ασθενειών για τις οποίες η σύγχρονη επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά; Πως γίνεται τέτοια άτομα να έχουν μέσα τους πληροφορίες για την πραγματική σύσταση αυτού του κό...

Brevet Νυδρί 400 χλμ. Μια Ωδή στην ελπίδα και στην κατάφαση.

Εικόνα
Τους δύο τελευταίους μήνες θα έλεγα ότι ήμουν αρκετά πεσμένος και πιεσμένος και, πάντως, σε καθόλου καλή κατάσταση. Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Ιανουαρίου όταν εμφανίστηκε δειλά δειλά ένα μικρό και μάλλον ανεπαίσθητο τσίμπημα στο δεξί γόνατο κατά τη διάρκεια μιας ημέρας που μια μεγάλη διαδρομή στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου περιλάμβανε αρκετά υψομετρικά. Στην αρχή δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Θεώρησα, όπως θα κάναμε οι περισσότεροι, ότι θα πρόκειται μάλλον για έναν τυχαίο και περαστικό πόνο που σε λίγες ώρες θα αποτελεί παρελθόν. Την επόμενη μέρα που σηκώθηκα το πρωί, ο πόνος είχε εξαφανιστεί και όλα έμοιαζαν να είναι όπως πριν. Φευ. Με το που ανέβηκα στο ποδήλατο και πέρασε περίπου μισή ώρα, ο πόνος επανήλθε. Και σταδιακά άρχισε να δυναμώνει και να γίνεται πιο οξύς. Το περίεργο και το παράδοξο ήταν ότι στην καθημερινότητα και σε κάθε δραστηριότητα, ακόμα και στο περπάτημα, δεν είχα καμία ενόχληση ή τέλος πάντων οι ενοχλήσεις ήταν ανεπαίσθητες. Ο πόνος εμφανιζόταν με το που ξεκινούσα να ...

Fleche 2023

Εικόνα
 Νυδρί - Ναύπλιο           Τον Μάρτιο του 2023, λίγες μόνο μέρες μετά το 200αρι brevet της Λευκάδας που τον συνάντησα και τον γνώρισα για πρώτη φορά, δέχτηκα ένα μήνυμα από τον Γιάννη τον Λιάτσο. Το μήνυμα έγραφε:   «Σε ενδιαφέρει να έρθεις μαζί μας στις 9 Απριλίου ένα 24ωρο ποδήλατο? θα σου το εξηγήσω αν θες στο τηλέφωνο. Θα είμαστε μια ομάδα 4-5 ατόμων όλοι μαζί θα ξεκινήσουμε και όλοι μαζί θα τερματίσουμε». Γενικώς είμαι άνθρωπος και ποδηλάτης ανοιχτός σε κάθε πρόκληση και πρόσκληση. Παίρνω εύκολα αποφάσεις σε κάτι τέτοια και σχεδόν πάντα λέω ναι. Δεν θυμάμαι και καμία φορά να έχω πει όχι, δηλαδή, εκτός ίσως αν συντρέχει λόγος άνωθεν βίας, που λέμε. Ωστόσο, η αλήθεια είναι, ότι για κάποια λεπτά έμεινα σκεπτικός. «Τι να εννοεί ο ποιητής λέγοντας 24ωρο ποδήλατο;», σκέφτηκα. Και τον ρώτησα για περισσότερες πληροφορίες.  «Η διαδρομή είναι Νυδρί – Ναύπλιο και πρέπει να ολοκληρωθεί σε ακριβώς 24 ώρες. 360 χιλιόμετρα» , ήταν η απάντηση του Γιάν...

Η φύση, η ψυχή και το πνεύμα ενός randonneur

Εικόνα
  Η ψυχή ενός randonneur δεν είναι σαν του κοινού ποδηλάτη. Δεν αναζητά τη δόξα του βάθρου, ούτε το χειροκρότημα του πλήθους. Δεν μετράει τη νίκη σε δευτερόλεπτα, τη μετράει σε ανατολές και ηλιοβασιλέματα που τον βρίσκουν στον δρόμο. Η ουσία του randonneuring είναι η αντοχή, η επιμονή και η αγάπη για το ταξίδι. Είναι η χαρά του να ανακαλύπτεις τον κόσμο και τον εαυτό σου μέσα από τα ατελείωτα χιλιόμετρα της διαδρομής. Κάθε brevet είναι μια προσωπική πρόκληση. Ο randonneur ξεκινά πριν ακόμα χαράξει, όταν η πόλη κοιμάται και μόνο οι πρώτες ακτίνες του ήλιου λαμπυρίζουν στον ορίζοντα. Το ποδήλατό είναι το μέσο, αλλά το σώμα είναι το εργαλείο και το μυαλό η πυξίδα που τον οδηγούν στον στόχο του. Με κάθε χιλιόμετρο το κορμί δοκιμάζεται, το μυαλό πολεμά την εξάντληση και η ψυχή δυναμώνει. Δεν υπάρχει βιασύνη—μόνο ο ρυθμός της αναπνοής και ο απαλός ήχος της αλυσίδας που γυρίζει ασταμάτητα. Ω, αυτή η μελωδία της αλυσίδας στην ησυχία του δάσους της καστανιάς και του σφενδάμου. Από τους λίγο...

"Άντρα μου πάει.."

Εικόνα
  "Παρηγοριά έχει ο θάνατος, παρηγοριά έχει ο Χάρος   μα ο ζωντανός ξεχωρισμός παρηγοριά δεν έχει..." Ο αποχωρισμός και η φυγή ενός ανθρώπου από τον τόπο του ήταν μέρα σκληρή, μέρα θρήνου για όλο το χωριό κάποτε. Ειδικά στην Ήπειρο που, νομίζω, δοκιμάστηκε περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή της Ελλάδας από το βάσανο της ξενιτιάς. Χιλιάδες τα ξενιτεμένα παιδιά της, τα ξενιτεμένα της πουλιά μέσα στο βάθος του χρόνου. Ο τόπος, όση ομορφιά κι αν είχε, δεν μπορούσε να βαστάξει τον κόσμο του. Τι δυστυχία, αυτό συνεχίζεται ως τις μέρες μας.  Η περίσταση του αποχωρισμού συνοδευόταν από μια σειρά τελετουργιών μαγικού χαρακτήρα. Το ρίξιμο ενός κέρματος για να γυρίσει καζαντισμένος, η τοποθέτηση κλαδιού κρανιάς για να είναι γερός και αγκάθια να τον τζινάνε και να θυμάται το χωριό, μην ξεχαστεί και δεν γυρίσει πίσω. Στο ύστατο κατευόδιο σε σημείο ορ ιακό της κοινοτικής έκτασης, εκεί που για τελευταία φορά αγναντεύεις το χωριό, γινόταν πραγματικός θρήνος.  Εξ ου και τα τοπωνύμια π...