Ηλιοταξιδευτής

Σήμερα παρέλαβα αυτό το υπέροχο και ξεχωριστό δώρο από τους Hellenic Autonomous Randonneurs ! Μια όμορφη βάση που θα στηριχτούν τα μετάλλια των τεσσάρων brevets που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί η σειρά του Super Randonneur. Το κοιτάζω και σκέφτομαι ότι υπάρχουν διαδρομές που μετριούνται σε χιλιόμετρα και άλλες που μετριούνται σε στιγμές. Υπήρξαν στιγμές που ο δρόμος έμοιαζε ατελείωτος και για μοναδικό συνοδοιπόρο είχα τη σιωπή της νύχτας. Τα πόδια πόνεσαν, το σώμα διαμαρτυρήθηκε, το μυαλό ζήτησε αφορμές να σταματήσει. Κι όμως πάντα υπήρχε μια ακόμη πεταλιά. Έμαθα πως η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στα πόδια, αλλά στην καρδιά. Έμαθα πως η υπομονή είναι πιο πολύτιμη από την ταχύτητα και πως οι μεγαλύτερες νίκες είναι εκείνες που δεν τις βλέπει κανείς, γιατί δίνονται μέσα μας. Σήμερα κρατώ τον τίτλο του Super Randonneur. Όχι σαν ένα μετάλλιο που αποδεικνύει τι κατάφερα, αλλά σαν μια ήσυχη υπενθύμιση του ανθρώπου που έγινα μέχρι να τον κατακτήσω. Γιατί κάθε ξημέρωμα που με βρήκε πάνω στο πο...

  Ο γέροντας Ελισσαίος σηκώθηκε στις τέσσερις το πρωί, βγήκε έξω από την καλύβα του, κάθισε σε μια μεγάλη άσπρη πέτρα που είχε κουβαλήσει πλάι στην πόρτα και άρχισε να μετράει τους κόμπους του κομποσκοινιού του. Ώσπου να βγει ο ήλιος είχε μετρήσει εφτά χιλιάδες κόμπους κι ως το μεσημέρι εβδομήντα εφτά χιλιάδες. Προς το δειλινό, όμως, έχασε το μέτρημα κι έτσι άρχισε από την αρχή. Ως τα μεσάνυχτα κατάφερε να μετρήσει άλλες εβδομήντα εφτά χιλιάδες κόμπους. Έτσι πέρασε μια μέρα όμοια με χιλιάδες άλλες μέρες του γέροντα Ελισσαίου. Κάποιο πρωί, ωστόσο, ήρθε ένας νέος καλόγερος και τον παρακάλεσε να τον δεχθεί υποτακτικό του και να τον διδάξει. Ήξερε απέξω κι ανακατωτά τις Γραφές, είπε, όμως υπήρχαν πολλά ερωτηματικά μέσα του και στοιχεία που δε μπόρεσε να ξεδιαλύνει. Τον παρακαλούσε λοιπόν να του μεταδώσει την πείρα του. - Δίχως άλλο, άνθρωπε, θα 'σαι τρελός! του είπε ο γέρο Ελισσαίος. Ήρθες εδώ πέρα σ' αυτή την άγρια ερημιά που βασιλεύει η άγια ησυχία του θεού και με ρωτάς για τις Γ...

  "Προοδεύσαμε πολύ σε τούτο τον αιώνα, αλλά δεν ευτυχήσαμε", παρατηρούσε κάποτε ο Ευάγγελος Παπανούτσος. Παραγίναμε διακριτικοί στη συμπεριφορά μας. Η κοινωνική συμβίωση έχει θέσει σαν ακραίο όριο την αποφυγή ενοχλημάτων. Οι πιο εξελιγμένες κοινωνίες, αυτές των δυτικών χωρών, καμαρώνουν για τούτο το μεγάλο κατόρθωμα: ο ένας δεν ενοχλεί τον άλλο. Όμως το αίσθημα της φιλοξενίας δεν υπάρχει πια. Έγινε λογαριασμός ξενοδοχείου ή εστιατορίου χωρίς σκόπιμα λάθη, άμεμπτη εξυπηρέτηση κλιμακωμένη σε ποσοστά δαπάνης, αδιαφορία όμως για το ποιος είσαι, αρκεί να έχεις, όπως έγραφε ο Σαράντος Καργακος. Έτσι ο καθένας πορεύεται άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους, ακέραιος αριθμός, ολομόναχος. Κάποτε στο χωριό μου με ενοχλούσαν, σαν έβγαινα περίπατο, εκείνα τα ερωτηματικά: "Τι κάνεις;" - "Πού πας;" - "Τίνος είσαι;". Το θεωρούσα αδιακρισία. Σήμερα περπάτησα πάλι στο χωριό. Εκεί που κάποτε με ήξεραν και οι πέτρες τώρα κανείς δεν με ρώτησε όχι τι κάνω, όχι πού πάω, αλλ...