Αναρτήσεις

Απόσπασμα...

Εικόνα
  Στιγμιαία η ματιά του ενώθηκε με εκείνου την συγκαταβατική ματιά, ήπιε ακόμη μια γουλιά κρασιού και αφέθηκε στη συνέχεια της διήγησης-συζήτησης τους, καθώς έξω ο άνεμος λυσσομανούσε και τα κλαδιά των δέντρων με δύναμη χτυπούσαν το ένα πάνω στο άλλο. Ξεκίνησε να μιλάει: «Παρατηρούμε συνέχεια στην ανθρώπινη ιστορία ανθρώπους που, αν και δεν είχαν ποτέ την δυνατότητα πρόσβασης σε πηγές πληροφοριών, έστω και μέσω της προφορικής παράδοσης, διέθεταν μια απίστευτη σοφία, μια απίστευτη αντίληψη των πραγμάτων, που όμοια τους δεν θα συναντούσες αν έβαζες μαζί ακόμη και δέκα σύγχρονους καθηγητές πανεπιστημίου. Πως εξηγείται αυτό;»  «Πως γίνεται άνθρωποι αγράμματοι σε απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη μας, απομονωμένοι από τον σύγχρονο πολιτισμό,  να διαθέτουν γνώσεις για την αιτία προέλευσης και τη θεραπεία πολύπλοκων ασθενειών για τις οποίες η σύγχρονη επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά; Πως γίνεται τέτοια άτομα να έχουν μέσα τους πληροφορίες για την πραγματική σύσταση αυτού του κό...

Brevet Νυδρί 400 χλμ. Μια Ωδή στην ελπίδα και στην κατάφαση.

Εικόνα
Τους δύο τελευταίους μήνες θα έλεγα ότι ήμουν αρκετά πεσμένος και πιεσμένος και, πάντως, σε καθόλου καλή κατάσταση. Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Ιανουαρίου όταν εμφανίστηκε δειλά δειλά ένα μικρό και μάλλον ανεπαίσθητο τσίμπημα στο δεξί γόνατο κατά τη διάρκεια μιας ημέρας που μια μεγάλη διαδρομή στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου περιλάμβανε αρκετά υψομετρικά. Στην αρχή δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Θεώρησα, όπως θα κάναμε οι περισσότεροι, ότι θα πρόκειται μάλλον για έναν τυχαίο και περαστικό πόνο που σε λίγες ώρες θα αποτελεί παρελθόν. Την επόμενη μέρα που σηκώθηκα το πρωί, ο πόνος είχε εξαφανιστεί και όλα έμοιαζαν να είναι όπως πριν. Φευ. Με το που ανέβηκα στο ποδήλατο και πέρασε περίπου μισή ώρα, ο πόνος επανήλθε. Και σταδιακά άρχισε να δυναμώνει και να γίνεται πιο οξύς. Το περίεργο και το παράδοξο ήταν ότι στην καθημερινότητα και σε κάθε δραστηριότητα, ακόμα και στο περπάτημα, δεν είχα καμία ενόχληση ή τέλος πάντων οι ενοχλήσεις ήταν ανεπαίσθητες. Ο πόνος εμφανιζόταν με το που ξεκινούσα να ...

Fleche 2023

Εικόνα
 Νυδρί - Ναύπλιο           Τον Μάρτιο του 2023, λίγες μόνο μέρες μετά το 200αρι brevet της Λευκάδας που τον συνάντησα και τον γνώρισα για πρώτη φορά, δέχτηκα ένα μήνυμα από τον Γιάννη τον Λιάτσο. Το μήνυμα έγραφε:   «Σε ενδιαφέρει να έρθεις μαζί μας στις 9 Απριλίου ένα 24ωρο ποδήλατο? θα σου το εξηγήσω αν θες στο τηλέφωνο. Θα είμαστε μια ομάδα 4-5 ατόμων όλοι μαζί θα ξεκινήσουμε και όλοι μαζί θα τερματίσουμε». Γενικώς είμαι άνθρωπος και ποδηλάτης ανοιχτός σε κάθε πρόκληση και πρόσκληση. Παίρνω εύκολα αποφάσεις σε κάτι τέτοια και σχεδόν πάντα λέω ναι. Δεν θυμάμαι και καμία φορά να έχω πει όχι, δηλαδή, εκτός ίσως αν συντρέχει λόγος άνωθεν βίας, που λέμε. Ωστόσο, η αλήθεια είναι, ότι για κάποια λεπτά έμεινα σκεπτικός. «Τι να εννοεί ο ποιητής λέγοντας 24ωρο ποδήλατο;», σκέφτηκα. Και τον ρώτησα για περισσότερες πληροφορίες.  «Η διαδρομή είναι Νυδρί – Ναύπλιο και πρέπει να ολοκληρωθεί σε ακριβώς 24 ώρες. 360 χιλιόμετρα» , ήταν η απάντηση του Γιάν...

Η φύση, η ψυχή και το πνεύμα ενός randonneur

Εικόνα
  Η ψυχή ενός randonneur δεν είναι σαν του κοινού ποδηλάτη. Δεν αναζητά τη δόξα του βάθρου, ούτε το χειροκρότημα του πλήθους. Δεν μετράει τη νίκη σε δευτερόλεπτα, τη μετράει σε ανατολές και ηλιοβασιλέματα που τον βρίσκουν στον δρόμο. Η ουσία του randonneuring είναι η αντοχή, η επιμονή και η αγάπη για το ταξίδι. Είναι η χαρά του να ανακαλύπτεις τον κόσμο και τον εαυτό σου μέσα από τα ατελείωτα χιλιόμετρα της διαδρομής. Κάθε brevet είναι μια προσωπική πρόκληση. Ο randonneur ξεκινά πριν ακόμα χαράξει, όταν η πόλη κοιμάται και μόνο οι πρώτες ακτίνες του ήλιου λαμπυρίζουν στον ορίζοντα. Το ποδήλατό είναι το μέσο, αλλά το σώμα είναι το εργαλείο και το μυαλό η πυξίδα που τον οδηγούν στον στόχο του. Με κάθε χιλιόμετρο το κορμί δοκιμάζεται, το μυαλό πολεμά την εξάντληση και η ψυχή δυναμώνει. Δεν υπάρχει βιασύνη—μόνο ο ρυθμός της αναπνοής και ο απαλός ήχος της αλυσίδας που γυρίζει ασταμάτητα. Ω, αυτή η μελωδία της αλυσίδας στην ησυχία του δάσους της καστανιάς και του σφενδάμου. Από τους λίγο...

"Άντρα μου πάει.."

Εικόνα
  "Παρηγοριά έχει ο θάνατος, παρηγοριά έχει ο Χάρος   μα ο ζωντανός ξεχωρισμός παρηγοριά δεν έχει..." Ο αποχωρισμός και η φυγή ενός ανθρώπου από τον τόπο του ήταν μέρα σκληρή, μέρα θρήνου για όλο το χωριό κάποτε. Ειδικά στην Ήπειρο που, νομίζω, δοκιμάστηκε περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή της Ελλάδας από το βάσανο της ξενιτιάς. Χιλιάδες τα ξενιτεμένα παιδιά της, τα ξενιτεμένα της πουλιά μέσα στο βάθος του χρόνου. Ο τόπος, όση ομορφιά κι αν είχε, δεν μπορούσε να βαστάξει τον κόσμο του. Τι δυστυχία, αυτό συνεχίζεται ως τις μέρες μας.  Η περίσταση του αποχωρισμού συνοδευόταν από μια σειρά τελετουργιών μαγικού χαρακτήρα. Το ρίξιμο ενός κέρματος για να γυρίσει καζαντισμένος, η τοποθέτηση κλαδιού κρανιάς για να είναι γερός και αγκάθια να τον τζινάνε και να θυμάται το χωριό, μην ξεχαστεί και δεν γυρίσει πίσω. Στο ύστατο κατευόδιο σε σημείο ορ ιακό της κοινοτικής έκτασης, εκεί που για τελευταία φορά αγναντεύεις το χωριό, γινόταν πραγματικός θρήνος.  Εξ ου και τα τοπωνύμια π...

Brevet Βουτσαρά 2025 "Φάνης Παππάς"

Εικόνα
  Εκκίνηση: 11/05/2025 και ώρα 08.00 Οι συμμετέχοντες παρακαλούνται να βρίσκονται στην εκκίνηση για παραλαβή καρτών και οδηγίες τουλάχιστον μισή ώρα νωρίτερα (07.30) Συντεταγμένες σημείου εκκίνησης: 39°40'11.9"N 20°35'22.0"E ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Το brevet «Φάνης Παππάς 2025» είναι το πρώτο που διοργανώνεται στην ευρύτερη περιοχή του δυτικού νομού Ιωαννίνων. Ο Βουτσαράς είναι από τα πιο γνωστά και ιστορικά χωριά της περιοχής, ενώ, μέχρι το 2011, αποτελούσε την έδρα του πρώην Δήμου Μολοσσών, ο οποίος τότε συγχωνεύτηκε με διπλανούς Δήμους και πλέον συγκροτούν τον ενιαίο Δήμο Ζίτσας. Η ιδέα της διοργάνωσης του brevet ανήκει σε νέους ανθρώπους που τους ενώνει η αγάπη για την ποδηλασία και η διάθεση ανάδειξης του ιδιαίτερου φυσικού κάλλους που έχει αυτός ο τόπος. Με τη σύμφωνη γνώμη όλων, το brevet αφιερώνεται τιμητικά στην μνήμη του Φάνη Παππά, γέννημα – θρέμμα του Βουτσαρά, ο οποίος σε μια άλλη εποχή και κάτω από άλλες συνθήκες υπήρξε ένας πρωτοπόρος στην ποδηλασία των μεγάλων αποσ...

Η πιο αστεία και τραγελαφική ιστορία που έχω ακούσει σε brevet

Εικόνα
  Στο περσινό brevet της Λευκάδας, βρέθηκα κάποια στιγμή δίπλα δίπλα να ποδηλατώ με ένα παιδί, το όνομα του οποίου, δυστυχώς, δεν θυμάμαι όπως και δεν θυμάμαι και το από πού ήταν. Έχω την εντύπωση ότι ήταν από Αθήνα, αλλά δεν έχει σημασία. Αν τύχει και διαβάσει αυτή την ιστορία και θυμηθεί τη συνάντησή μας, ας στείλει ένα μήνυμα. Κλασικά, ξεκινήσαμε την ψιλοκουβέντα για ποδηλασία, brevets, μακρινές αποστάσεις και οτιδήποτε παρόμοιο μπορούμε όλοι μας να φανταστούμε και έχουμε όλοι μας κάνει κατά καιρούς σε διάφορες τέτοιες περιστάσεις. Τότε μου διηγήθηκε μια απίστευτα αστεία ιστορία, ένα περιστατικό που με έκανε και γέλασα υπερβολικά πολύ και που πάντα μου φέρνει αυθόρμητο γέλιο κάθε φορά που το ανακαλώ στη μνήμη μου, ακόμα και αν είμαι εντελώς μόνος μου. Μου διηγήθηκε, λοιπόν, το παλικάρι, ότι αρκετά παλιότερα, σε έναν Γύρο Κορινθιακού (ναι, αυτό το θηριώδες brevet των 400 χιλιομέτρων που νομίζεις ότι είναι 400 αλλά στην πραγματικότητα είναι 445 και σου «κόβει τη μαγκιά»), δύο ποδη...