Αναρτήσεις

Για μια νέα (όχι μόνο ποδηλατική) φιλοσοφία

Εικόνα
  Κατοικούμε σε έναν γαλαξία γιγάντιο που περιέχει τουλάχιστον διακόσια δισεκατομμύρια άστρα. Σχεδόν από τις απαρχές του κόσμου, εδώ και δεκατέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, πορεύεται μέσα στο αχανές σκοτάδι του σύμπαντος με τις σπινθηροβόλες αστραφτερές σπείρες του να περιστρέφονται γύρω από το υπέρλαμπρο κέντρο του. Σαν ιπτάμενος δίσκος δίχως προορισμό ταξιδεύει και ταξιδεύει. Κι εμείς μαζί του. Δεν είναι, όμως, ένας μοναχικός ταξιδιώτης. Παντού υπάρχουν μακρινοί και κοντινοί συγγενείς. Άλλοι γαλαξίες που κι εκείνοι ταξιδεύουν και χαράζουν τη μοίρα τους μέσα στο γνωστό μας μεγαλειώδες σκοτεινό πέλαγος. Κι όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας, βρίσκουμε ολοένα και περισσότερους τέτοιους συγγενείς σ’ αυτή την τεράστια γαλαξιακή οικογένεια. Ο συνολικός αριθμός των γαλαξιών στο σύμπαν φτάνει τον ασύλληπτο για τον νου μας αριθμό των δύο τρισεκατομμυρίων γαλαξιών. Μα δεν είναι η καρδιά μας αρκετά μεγάλη για να αντέξει τέτοιο πλούτο. Γι’ αυτό επιστρέφω στα δικά μας, στα οικεία, στο δικό μα...

Χειμώνας

Εικόνα
Μέσα στην παγωμένη αγκαλιά του χειμώνα ο αέρας, κοφτερός σαν μαχαίρι, του δάγκωνε τις παρειές και τα χέρια, παρά τα γάντια που φορούσε, τα ένιωθε να μουδιάζουν. Ωστόσο, κάθε πεταλιά ήταν κι ένας παλμός της καρδιάς του, ένας ρυθμός που συγχρονιζόταν με την παγωμένη ανάσα της φύσης γύρω του. Τα δέντρα γυμνά, σαν σκελετοί, υψώνονταν στον ουρανό, ενώ η ομίχλη απλωνόταν ίδιο πέπλο μυστηρίου πάνω από τη γη. Μα μέσα στην ψύχρα, η ψυχή του φλεγόταν. Ένιωσε κιόλας να τον διαπερνά ένας ανεπαίσθητος ενθουσιασμός. Ήταν η αίσθηση της επιβίωσης, η απόλαυση του να νιώθει ζωντανός μέσα στην απόλυτη σιωπή της χειμωνιάτικης μέρας. Οι ήχοι του κόσμου είχαν χαθεί· μόνο ο ήχος των τροχών του πάνω στον παγωμένο δρόμο και ο σταθερός ρυθμός της αναπνοής του γέμιζαν τον χώρο. Στοχάστηκε πάνω στην απλότητα της στιγμής. "Τίποτα περιττό δεν υπάρχει εδώ", είπε. "Μόνο εγώ, ο δρόμος και το κρύο". Το μυαλό του πήρε να ταξιδεύει, να ελευθερώνεται από τις ανησυχίες της καθημερινότητας, κι η καρδιά τ...

Super Randonneur 2024

Εικόνα
Αν και, από άποψη, δεν είμαι και πολύ των "τίτλων", παρόλα αυτά είναι μια χαριτωμένη και όμορφη εικόνα. Η σειρά 200-300-400-600 χιλιόμετρα σε μπρεβε μέσα σε ένα χρόνο έχει κούραση, πόνους, πολλά ξενύχτια (αλήθεια, τι όμορφες που είναι οι νύχτες μας όταν ποδηλατουμε και είμαστε εμείς και από πάνω μας τα αστέρια στις μοναχικές και μεγάλες ώρες εκεί πριν το ξημέρωμα), αρκετή γλυκιά ταλαιπωρία και ζορικη κακουχία. Αλήθεια, αξίζει όλο αυτό; Ποιος να απαντήσει! Και τι να πει! Για να το κάνουμε, μάλλον θα αξίζει. Άλλωστε, δεν έχουν όλα τα ερωτήματα μια και μοναδική απάντηση. Αγαπάμε το ποδήλατο, αγαπάμε τα μπρεβε, αγαπάμε τα ταξίδια πάνω στους δύο τροχούς μας που κινούνται μόνο με τη δική μας δύναμη. Και, κυρίως αυτό, αγαπάμε τη ζωή και είμαστε ευγνώμονες για το δώρο που μας δίνει να κάνουμε τα πράγματα που μας γεμίζουν. Αυτά δεν είναι δεδομένα, υπάρχουν συνάνθρωποι μας που δεν έχουν αυτές τις ευκαιρίες. Εμείς που τις έχουμε, για όσο τις έχουμε, να τις εκτιμάμε. Και να τις ζούμε στο...

Φωτογραφικές μνήμες από το 2024

Εικόνα
                                                                                Κρανιά Πέλλας Δυτική Αιτωλοακαρνανία. Δρόμος Αστακός - Βόνιτσα. Ανατολική Αιτωλοακαρνανία. Ανεβαίνοντας προς το χωριό Κλεπά.                                                       Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας. Γέφυρα ποταμού Αχελώου.                                        Πλάνο από σκοτεινό μονόλογο του Ίψεν.                          ...

Τα Χριστούγεννα ενός ποιητή

Εικόνα
  «Μόναχο 25-12-‘70 Χριστούγεννα και τούτα. Εκτός από τους κατάδικους, όσοι δεν είναι δυο-δυο στο κελί, και τους μοναχούς, κείνους που δεν ζουν σε κοινόβια, αλλά σε σκήτες, και τους λιγοστούς, πού 'χουνε τη δική μου τρέλα, δεν θα τα πέρασε άλλος όπως εγώ. Ούτε μια καλημέρα, ούτε μια ευχή, ούτε ενός ανθρώπου μάτι και γέλιο. Έχω ένα χοντρό κερί στο κηροπήγιο και μέρα νύχτα καίει.  Τράβηξα τις κουρτίνες να κλείσω το φως για να μην βλέπουν τα μάτια και κιοτέψει η ψυχή, κι όλες τις ώρες τραμπαλίζομαι στην καρέκλα μου, σκεπάζομαι από γαλάζιους καπνούς και κολυμπάω στον ποταμό της αμίλητης ύπαρξής μου. Μόνο τ’ αυτιά άφησα ασφάλιστα – σαν τον Οδυσσέα – για να φτάνει ως τη σπηλιά μου ο γιορτερός θόρυβος από το μακρυνό βάθος της πολιτείας. Κι έρχονται φευγαλέα μπροστά μου εικόνες από τα πλούσια Γόμμορα και την ακόλαστη Πομπηία, για να μου θυμίζουν τον ξεπεσμένο άνθρωπο, που όμως δεν επιτρέπεται να του φορτώσουμε την ενοχή. Μόνο το μεσημέρι κουμπώθηκα ως το λαιμό και τράβηξα μια βόλτα στ...

Δεκέμβριος

Εικόνα
  Ο Οκτώβρης έβαψε τα φύλλα, ο Νοέμβρης τα έκοψε, ο Δεκέμβρης τα σκεπάζει με το λινό του σεντόνι. Έτσι συμβαίνουν η ωρίμανση, ο θάνατος και η ταφή, το ένα μετά το άλλο. Ο Δεκέμβρης, «φεγγάρι της αυστηρότητας», «φεγγάρι του λύκου» για τους αρχαίους, αντιπροσώπευε πάντα έναν άκαμπτο άρχοντα.   Μαζί του ξεκινάει ο χειμώνας ακόμα κι αν, όπως όλες οι εποχές, δεν ταιριάζει σύμφωνα με το ημερολόγιο. Φτάνει πριν ή μετά τις ημερομηνίες που καθόρισε ο Καίσαρας, εκτείνεται πάνω από ένα χρόνο και ακόμη και μετά. Πρέπει να τον αναζητήσουμε στο χώρο και όχι στο χρόνο. Κατηφορίζει από τα αιώνια χιόνια των ψηλών βουνών στα οποία, ακόμα και στις τροπικές περιοχές, κατοικεί καθώς κυριαρχεί και στις πολικές ερήμους.   Από εκεί προχωρά, με φώτα που σβήνουν, πάνω από τις χώρες των λύκων και των αρκούδων. Προηγούνται από αυτόν κατά την πτήση, τα πουλιά του Βορά! Φέρνει μαζί του, κάτω από τον μανδύα του, παγωνιά, νύχτα, θάνατο – και κάτι άλλο, όμως κάτι παραπάνω, για αυτόν που ξέρει να αν...

Το πλάτος του χρόνου (Ένα σύμπαν γεμάτο με άπειρα ποδήλατα)

Εικόνα
  Η θεωρία της αιώνιας επιστροφής προϋποθέτει ένα σύμπαν αναλλοίωτο κι ένα χρόνο άπειρο, στη διάρκεια του οποίου η ύλη εξαντλεί τις συνδυαστικές της δυνατότητες και επαναλαμβάνει επ' αόριστον όλες τις εκδηλώσεις της. Όμως, όπως γνωρίζουμε σήμερα, το σύμπαν δεν είναι αμετάβλητο και διαστέλλεται συνεχώς. Ξεκίνησε από μια πρωταρχική κατάσταση ασύλληπτης συγκέντρωσης της ύλης - ενέργειας και, βαθμηδόν, γίνεται όλο και λιγότερο πυκνό, όλο και περισσότερο ψυχρό. Μπορεί να συνεχίσει να διαστέλλεται αιωνίως, να αραιώνει και να ψύχεται όλο και περισσότερο, σε μια ατελείωτη αγωνία. Σ' αυτή την περίπτωση, ο χρόνος θα ήταν μεν άπειρος, έστω προς μία κατεύθυνση, αλλά όχι κυκλικός. Όπως και να 'χει, δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε, όπως ο Νίτσε, πως στη διάρκεια αμέτρητων αιώνων τα άτομα θα επαναλάβουν τον απίθανο συνδυασμό που οδήγησε στην ύπαρξή μας, γιατί πολύ πριν θα έχουν σβήσει τα άστρα και το σύμπαν δεν θα είναι πια σε θέση να φιλοξενήσει τη ζωή. Ωστόσο, αυτή την αέναη επανάληψη που ο...