Ηλιοταξιδευτής

  ΕΙΣΑΓΩΓΗ 1. Η ιδέα Η ιδέα της διοργάνωσης μιας Super Randonnée στην Δυτική Ήπειρο έκανε την εμφάνισή της για πρώτη φορά στο μυαλό μου στις αρχές του 2024. Ο λόγος ήταν τα πολλά και συνεχόμενα ποδηλατικά μου ταξίδια και περιπλανήσεις στην περιοχή και η αίσθηση που μου έδινε κάθε φορά ο τόπος ότι συνεχίζει με πείσμα να επιβιώνει με έναν δικό του ρυθμό στο πέρασμα του χρόνου. Ένας τόπος ξεχασμένος και στην πράξη εγκαταλειμμένος από τους ανθρώπους, είδε σιγά σιγά τη φύση να αναλαμβάνει να κάνει αυτό που εκατομμύρια χρόνια είναι προγραμματισμένη να κάνει: να συμπληρώνει το κενό. Γιατί, ως γνωστόν, η φύση απεχθάνεται το κενό. Τα χωριά άδειασαν από κατοίκους και γέμισαν δέντρα και κλαριά που με στη σειρά τους γέννησαν καινούρια δέντρα και αγκάλιασαν σφιχτά τα σπίτια, τα δρομάκια και τις πλατείες ζητώντας χώρο για να κατοικήσουν αυτά εκεί τώρα. Όποιος περάσει από τα ξεχασμένα χωριά σήμερα θα βρει σφαλιστά πορτοπαράθυρα και ρημαγμένα καλντερίμια. Είδα τα σπίτια τρόχαλα, τς’  αυλές χο...

  Τα τελευταία χρόνια συνηθίζω τέτοιες μέρες να κάνω πάντα μια μεγάλη ποδηλατική διαδρομή αφιερωμένη στη μνήμη τριών αγαπημένων προσώπων που, άγνωστο ποια μοίρα, επέλεξε να αφήσουν αυτόν τον κόσμο σε παραπλήσιες κοντινές ημερομηνίες. Πρόκειται για δύο συγγενικά πρόσωπα που έφυγαν τέλη Μάϊου και έναν αγαπημένο δάσκαλο που το πιστοποιητικό θανάτου του, λανθασμένα ή όχι, έγραψε 1 Ιουνίου 1998. Στα πλάνα των ημερών ήταν οπωσδήποτε το brevet στον Όλυμπο που διοργάνωσε ο φίλος Στράτος, αν και βαθιά μέσα μου ήξερα τελικά ότι δεν θα μπορέσω να πάω. Για διάφορους λόγους. Εναλλακτική ήταν και το 600αρι brevet στο Νυδρί, αλλά και αυτό, για τους ίδιους λόγους, απομακρύνθηκε. Όπως και να ‘χει, είχε φτάσει Παρασκευή απόγευμα και ακόμα δεν είχα αποφασίσει τι θα κάνω. Ήξερα, ωστόσο, ότι οπωσδήποτε κάτι θα έκανα, αγνοούσα ωστόσο το τι ακριβώς.  Αποφάσισα να αφήσω να ξημερώσει το Σάββατο και να πάρω μια απόφαση. Όπως και έκανα. Η απόφαση ήταν απλή και λιτή: πάμε κι όπου βγει, σε ένα ταξίδι χωρί...

  Τη στερνή ώρα που ο ήλιος παίρνει να ρίχνει τους ίσκιους στις πλαγιές είναι που βλέπω τη μορφή σου πάνω από τους λειμώνες και τα λιοστάσια. Στις Ρίγανες και στον Άη Δημήτρη. Τα κυπαρίσσια όρθια στον κάμπο μετρημένα είκοσι έξι. Όσα και τα χρόνια σου που γιόρτασες. Προτού να ρθει εκείνος ο σκληρός Μάης. Ήταν ο Μάης που ήρθε με την απαλή βροχή να ποτίσει τις πρασινάδες και τους μπαξέδες. Και να κάνει τον πρώτο σπόρο στο τριφύλλι να πετάξει τον βλαστό. Το καλοκαίρι που θα ρχόταν με την ώρα του θα τανε καυτό στον κάμπο και στις αυλές. Αλλά δεν ήταν να το δεις. Στο κλείσιμο της πόρτας που έκαμε η άνοιξη πήρε κι εσένα. Παλιά μου φίλη. Από σένα μένει τώρα μια λύπη στη μνήμη και μια ήσυχη νοσταλγία. Όμως αγέρωχη και σφριγηλή. Με απαλά βήματα σε βλέπω να γυρνάς στον λόγγο τραγουδώντας με τα άλλα κορίτσια του χωριού το πικρό και το χαρούμενο τραγούδι του έρωτα και του θανάτου. Είναι η φτώχια της προσμονής που δίνει βήμα στη σκληρή απουσία.  Ξύπνησα και δεν σε είδα, διάβηκες νωρίς θα σο...

  Ο ελληνικός κόσμος στάθηκε ένας κόσμος μελαγχολικός και θλιμμένος. Σε κανέναν άλλον λαό και ποτέ άλλοτε η μελέτη και η εντρύφηση στα μεγάλα προβλήματα της ύπαρξης (κόσμος, ζωή, άνθρωπος) δεν οδήγησε σε τόση πικρία και σε τέτοιο καημό. Οποιαδήποτε άλλη θεωρία που μιλά για το κακό και το σκότος, για την άρνηση, τη ματαιότητα και τον παραλογισμό, μ’ έναν λόγο για τη φρίκη του μεγάλου μηδενός, εάν συγκριθεί με την αντίστοιχη γνώση των ελλήνων μοιάζει με ανήσυχη γάτα μπροστά σε μαινόμενη τίγρη. Παρά ταύτα, αυτό το δεύτερο πρόσωπό τους οι έλληνες το έκρυψαν με επιμέλεια. Θα έλεγε κανείς ότι όλη η μέριμνα, καθώς αγωνίζονταν, για να εκφραστούν, είχε συγκεντρωθεί σε αυτό το σημείο, να κρύψουν το δεύτερο πρόσωπο. Και αυτό είναι το ασύγκριτο μυστικό που δημιούργησε την αμίμητη τέχνη τους. Κάθε εκφραστική τους μορφή, το αγγείο, το άγαλμα, η κολόνα, ο ομηρικός εξάμετρος, το δίστιχο ελεγείο, η τραγική χειρονομία, ο στρατηγός δημηγορών, ο πλατωνικός έφηβος είναι και μια βίβλος κυριαρχίας. Έτσι,...

  Στιγμιαία η ματιά του ενώθηκε με εκείνου την συγκαταβατική ματιά, ήπιε ακόμη μια γουλιά κρασιού και αφέθηκε στη συνέχεια της διήγησης-συζήτησης τους, καθώς έξω ο άνεμος λυσσομανούσε και τα κλαδιά των δέντρων με δύναμη χτυπούσαν το ένα πάνω στο άλλο. Ξεκίνησε να μιλάει: «Παρατηρούμε συνέχεια στην ανθρώπινη ιστορία ανθρώπους που, αν και δεν είχαν ποτέ την δυνατότητα πρόσβασης σε πηγές πληροφοριών, έστω και μέσω της προφορικής παράδοσης, διέθεταν μια απίστευτη σοφία, μια απίστευτη αντίληψη των πραγμάτων, που όμοια τους δεν θα συναντούσες αν έβαζες μαζί ακόμη και δέκα σύγχρονους καθηγητές πανεπιστημίου. Πως εξηγείται αυτό;»  «Πως γίνεται άνθρωποι αγράμματοι σε απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη μας, απομονωμένοι από τον σύγχρονο πολιτισμό,  να διαθέτουν γνώσεις για την αιτία προέλευσης και τη θεραπεία πολύπλοκων ασθενειών για τις οποίες η σύγχρονη επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά; Πως γίνεται τέτοια άτομα να έχουν μέσα τους πληροφορίες για την πραγματική σύσταση αυτού του κό...

Τους δύο τελευταίους μήνες θα έλεγα ότι ήμουν αρκετά πεσμένος και πιεσμένος και, πάντως, σε καθόλου καλή κατάσταση. Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Ιανουαρίου όταν εμφανίστηκε δειλά δειλά ένα μικρό και μάλλον ανεπαίσθητο τσίμπημα στο δεξί γόνατο κατά τη διάρκεια μιας ημέρας που μια μεγάλη διαδρομή στην ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου περιλάμβανε αρκετά υψομετρικά. Στην αρχή δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Θεώρησα, όπως θα κάναμε οι περισσότεροι, ότι θα πρόκειται μάλλον για έναν τυχαίο και περαστικό πόνο που σε λίγες ώρες θα αποτελεί παρελθόν. Την επόμενη μέρα που σηκώθηκα το πρωί, ο πόνος είχε εξαφανιστεί και όλα έμοιαζαν να είναι όπως πριν. Φευ. Με το που ανέβηκα στο ποδήλατο και πέρασε περίπου μισή ώρα, ο πόνος επανήλθε. Και σταδιακά άρχισε να δυναμώνει και να γίνεται πιο οξύς. Το περίεργο και το παράδοξο ήταν ότι στην καθημερινότητα και σε κάθε δραστηριότητα, ακόμα και στο περπάτημα, δεν είχα καμία ενόχληση ή τέλος πάντων οι ενοχλήσεις ήταν ανεπαίσθητες. Ο πόνος εμφανιζόταν με το που ξεκινούσα να ...