Ποιητικά
Υπάρχει ένας ωραίος μύθος στην αρχαία Ελλάδα, ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης.
Λίγο πολύ ο μύθος είναι γνωστός και μιλάει για τον ωραίο εκείνο νέο τραγουδιστή, τον Ορφέα, που είχε ερωτευθεί την πανέμορφη κόρη την Ευρυδίκη μέχρι που την δάγκωσε το φίδι, πέθανε η Ευρυδίκη, έκλαιγε μέρα νύχτα ο Ορφέας με τον αυλό του, ξεκολλούσαν τα δέντρα, ημέρευαν τα θηρία, τρέχαν οι πέτρες από πίσω, συγκινήθηκαν οι θεοί, έλα να πάμε να σε στείλουμε στον Άδη να την φέρεις.
Με αφορμή τον μύθο αυτό, ο Σολωμός έχει γράψει ένα ωραίο σονέτο στην ιταλική γλώσσα που το έχει μεταφράσει υπέροχα ο Λίνος Πολίτης, ένας σπουδαίος μελετητής του έργο του μεγάλου μας ποιητή.
Αυτό που αξίζει και έχει σημασία να προσέξει κανείς εδώ, είναι το ότι ο Σολωμός δεν βλέπει τον Ορφέα να φέρνει πίσω την Ευρυδίκη, αλλά τον βλέπει να φέρνει την αλήθεια. Στο πρόσωπο της Ευρυδίκης ο ποιητής βλέπει την αλήθεια.
Το παραθέτω εδώ:
"Τραγουδιστή, που γυρεύεις τη συντρόφισσα
και τρέχεις στην τυφλή φυλακή της νύχτας και της λησμονιάς,
μη βαρυγκομήσεις,
αν στο άντρο αυτό μπροστά, με τ’ άξια τούτα πνεύματα, έφτασα κι εγώ.
Βασανιστική μάς έσπρωξε ώς εδώ μαζί σου λαχτάρα,
να μάθουμε για τον φριχτό τον τόπο:
το Έρεβος όλο κι ό,τι απόκρυφο έχει, θα ξεσκεπαστεί στο τραγούδι όπου μιλά ένας Θεός.
Πήγαινε, και για δώρο φέρε την Αλήθεια στις πονεμένες τις ψυχές μας· κι εσύ καλά το ξέρεις πως για τις καρδιές πρώτη και θεϊκιά συντρόφισσα είναι η Αλήθεια.
Κι ωστόσο, ίσαμε την ώρα την καλή του γυρισμού σου, θα στρώσουμε τη γη με δάφνες για να πατήσεις εσύ, για να πατήσει η Ευρυδίκη".

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου