Brevet "Δέλβινο - 300 χιλιόμετρα στη Β. Ήπειρο". Παρουσίαση διαδρομής
ΓΕΝΙΚΑ
Η διαδρομή περιλαμβάνει 300 χιλιόμετρα και 3.300 υψομετρικά. Εντάσσεται στην κατηγορία των «διαχειρίσιμων» brevets καθώς η αναλογία υψομετρικών / 100 χιλιόμετρα είναι αρκετά βατή. Σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι είναι ένα γενικώς εύκολο 300αρι, όσο μπορεί να το πει κανείς αυτό για μια ποδηλατική περιπλάνηση 300 χιλιομέτρων.
Το brevet ενδείκνυται για όποιον θέλει να δοκιμάσει για πρώτη φορά κάτι περισσότερο από τα 200 χιλιόμετρα, να πάει σε κάτι πιο μεγάλο και να τσεκάρει τις δυνάμεις του. Στα πολύ θετικά συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι η διαδρομή περνάει από όλες τις σημαντικές πόλεις της Β. Ηπείρου (Πρεμετή – Κλεισούρα – Τεπελένι – Αργυρόκαστρο – Άγιοι Σαράντα) καθώς και από πολυάριθμα χωριά, κάτι που αυξάνει στο έπακρο τις δυνατότητες τροφοδοσίας και υδροδοσίας.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Με αφετηρία την ιστορική κωμόπολη Καλπάκι θα ξεκινήσουμε τη μεγάλη και όμορφη περιπέτεια των 300 χιλιομέτρων που θα μας φέρει να διασχίσουμε σχεδόν ολόκληρο το μήκος και το πλάτος της περιοχής που εκτείνεται γύρω από το αλβανικό Ζαγόρι και την επαρχία Δέλβινου.
Στον δρόμο μας θα συναντήσουμε και θα περάσουμε από περιοχές που εδώ και αιώνες κατοικούν Έλληνες και οι οποίοι έχουν καταφέρει, σε πείσμα των καιρών, να κρατήσουν στο ακέραιο τα στοιχεία της ταυτότητας και του πολιτισμού τους. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το brevet αυτό είναι και ένας φόρος τιμής σε αυτούς τους ανθρώπους που, παρά τις πάσης φύσεως αντιξοότητες, εξακολουθούν να διαμένουν στα χωριά τους, να μιλούν την ελληνική γλώσσα και να διατηρούν ακόμα τα ελληνικά και χριστιανικά τους ήθη και έθιμα.
Η διαδρομή έχει ως σημείο εκκίνησης και τερματισμού το Καλπάκι και συγκεκριμένα το Κλειστό Γυμναστήριο Καλπακίου (δίπλα από το Δημοτικό Σχολείο), το οποίο ο Δήμος Πωγωνίου με χαρά μας παραχώρησε για τις ανάγκες του brevet.
Το σημείο εκκίνησης στο Καλπάκι (Κλειστό Γυμναστήριο Καλπακίου δίπλα στο Δημοτικό Σχολείο)
Ακολουθεί η κατάβαση προς τη γέφυρα Μπουραζάνι και αμέσως μετά το χωριό Μελισσόπετρα φτάνουμε στον Συνοριακό Σταθμό της Μέρτζιανης προκειμένου να περάσουμε στην Αλβανία. Έχουμε ήδη διανύσει τα πρώτα 28 χιλιόμετρα της διαδρομής (490 υψομετρικά).
Στην Αλβανία μπαίνουμε με επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου. Η ταυτότητά μας πρέπει να είναι νέου τύπου (που περιλαμβάνει λατινικούς χαρακτήρες), η οποία να έχει εκδοθεί μετά το 2000. Γενικά, οι ταυτότητες πέραν της 15ετιας θεωρούνται επισήμως ότι έχουν λήξει αλλά εμείς με ταυτότητα έκδοσης 2002 περάσαμε δύο φορές στην Αλβανία το 2024 και το 2025 χωρίς πρόβλημα.
Περιττό να ειπωθεί ότι, εάν υπάρχει ουρά αυτοκινήτων, την προσπερνάμε και πηγαίνουμε μπροστά. Οι συνοριοφύλακες, Έλληνες και Αλβανοί, είναι σχεδόν πάντα πολύ εξυπηρετικοί με τους ποδηλάτες και μας διώχνουν με συνοπτικές διαδικασίες αφού προηγουμένως απλώς καταγράψουν τα στοιχεία της ταυτότητας.
Σε αλβανικό έδαφος πια ξεκινάμε να ποδηλατούμε σε μεγάλα ευθειακά τμήματα δίπλα στον ποταμό Αώο. Απολαμβάνουμε εικόνες εξοχής σε έναν δρόμο ξεκούραστο χωρίς κίνηση ο οποίος, όμως, σε κάποια σημεία χαρακτηρίζεται και ως στενός.
Στο χιλιόμετρο 37,0 εμφανίζονται κάποιες ανηφόρες που σε ένα μήκος περίπου 6 χιλιομέτρων δίνουν 160 θετικά υψομετρικά. Το σημείο θέλει λίγο υπομονή (δεν υπάρχουν διψήφιες κλίσεις εκτός, ίσως, από μερικά μέτρα) και λίγο προσοχή μιας και είναι ένα στενό ημιορεινό πέρασμα που, όμως, αποζημιώνει με την όμορφη θέα των απέναντι ψηλών κορυφών και του ποταμού χαμηλά.
Η ανάβαση θα τελειώσει σύντομα και αμέσως μετά θα κατηφορήσουμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε γρήγορο πετάλι σε απόλυτες ευθείες για 14 χιλιόμετρα μέχρι την Πρεμετή, η οποία είναι και η πρώτη πόλη που θα συναντήσουμε στο ταξίδι μας.
Φτάνοντας εκεί, θα περάσουμε τη γέφυρα προς την είσοδο της πόλης και αμέσως μετά (χλμ 63,5) ακριβώς μπροστά μας θα συναντήσουμε το πρώτο σημείο κοντρόλ της διαδρομής μας. Θα βγάλουμε φωτογραφία το ποδήλατό μας (μπορούμε, εννοείται, να φαινόμαστε κι εμείς) όπως φαίνεται ακριβώς στο δείγμα παρακάτω και στη συνέχεια θα επιστρέψουμε στον κεντρικό δρόμο με κατεύθυνση προς Κλεισούρα. Όποιος έχει όρεξη και διάθεση – νωρίς θα είναι ακόμα, άλλωστε – μπορεί να κάνει και μια σύντομη ποδηλασία στους δρόμους αυτής της ήσυχης και γραφικής πόλης.
Η επιστροφή στον κεντρικό δρόμο και η συνέχεια του ταξιδιού μας ακολουθεί το ίδιο μοτίβο. Σχεδόν μόνιμες ευθείες με όχι και τόσο πλατιούς δρόμους. Επαρκείς και σίγουρες πληροφορίες για την κίνηση των αυτοκινήτων δεν μπορούμε να δώσουμε, καθώς πάντα αυτό είναι σχετικό και τυχαίο. Κατά τη διάρκεια του pre ride, πάντως, δεν παρατηρήσαμε ιδιαίτερη κίνηση στη συγκεκριμένη περιοχή.
Περνάμε από την πόλη Επισκοπή (Piskove), μια περιοχή που κατοικείται τουλάχιστον εδώ και 600 χρόνια και λίγο αργότερα (χλμ 81,5) φτάνουμε στην Κλεισούρα (Kelcyre). Ευκαιρία ανεφοδιασμού εδώ. Πρόκειται για σημαντικό αστικό κέντρο με πληθώρα επιλογών που σίγουρα θα μας προσφέρει οτιδήποτε μπορεί να χρειαζόμαστε.
Φεύγουμε από την Κλεισούρα και πλέον κινούμαστε δυτικά προς Τεπελένι. Για ακόμα μια φορά έχουμε ίδιο γρήγορο τέμπο και το ίδιο σταθερό μοτίβο. Ευθείες στην εξοχή δίπλα στον ποταμό Δρίνο.
18 χιλιόμετρα αργότερα θα στρίψουμε δεξιά στη διασταύρωση προς Τεπελένι και θα φτάσουμε εκεί γρήγορα και απαλά, κάνοντας και λίγο ορθοπέταλο στην ανεπαίσθητη ανηφόρα αμέσως μετά τη διασταύρωση.
Ακριβώς στην είσοδο της πόλης (χλμ 105) μας περιμένει το δεύτερο σημείο κοντρόλ. Το σημείο είναι χαρακτηριστικό: πρόκειται για το μνημείο του Αλή Πασά, του τρομερού και θρυλικού Πασά των Ιωαννίνων που γεννήθηκε στο Τεπελένι. Μπροστά σε αυτό το μνημείο θα εκτελέσουμε το φωτογραφικό μας κοντρόλ και, είτε επιλέξουμε μια καλή στάση στην πόλη είτε επιλέξουμε να φύγουμε αμέσως, θα ξέρουμε ότι έχουμε ήδη ολοκληρώσει το 1/3 της συνολικής μας διαδρομής: 105 χιλιόμετρα και 1.130 υψομετρικά είναι ήδη στο «σακούλι».
Η αναχώρησή μας από το Τεπελένι σηματοδοτεί την έναρξη της πορείας μας προς νότο. Ο δρόμος, πλέον, γίνεται πιο πλατύς (πιθανώς να έχει και πιο αυξημένη κίνηση αυτοκινήτων) και οι ευθείες συνεχίζονται. Είναι δεδομένο ότι οι γρήγοροι ποδηλάτες, ειδικά σε αυτό το σημείο της διαδρομής, ενδέχεται να βγάλουν πολλά γούστα: 47 συνεχόμενα χιλιόμετρα σχεδόν απόλυτα ευθειακά (300 σκόρπια θετικά υψομετρικά) που θα μας περάσουν «σφαίρα» μπροστά από το Αργυρόκαστρο καθώς και από διάφορα ελληνόφωνα και μη χωριά για να μας φέρουν τελικά στο χωριό Γεωργουτσάτες (Jorgucat) που βρίσκονται στο χιλιόμετρο 152,5 της διαδρομής.
Φτάνοντας στους Γεωργουτσάτες θα στρίψουμε δεξιά προκειμένου να κινηθούμε δυτικά προς τη θάλασσα και την περιοχή των Αγίων Σαράντα. Ωστόσο, με την είσοδό μας στο χωριό, θα μας περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη καθώς τα ευγενέστατα και πρόθυμα να βοηθήσουν το brevet μας μέλη της Νεολαίας Γεωργουτσατών θα βρίσκονται εκεί προκειμένου να σφραγίσουν την κάρτα μας (χλμ 153,0) και να μας προσφέρουν μια γενναία τροφοδοσία. Αυτό είναι το κοντρόλ Νο3. Είμαστε ήδη στα μισά της διαδρομής.
Με γεμάτες μπαταρίες μετά το κοντρόλ αναχωρούμε από τους Γεωργουτσάτες με προορισμό τους Αγίους Σαράντα. Πιάνουμε αμέσως μια μικρή σε μήκος (λιγότερο από 6 χιλιόμετρα) ανηφόρα που, όμως, θα μας δώσει 330 θετικά υψομετρικά αλλά σύντομα θα τελειώσει και θα επανέλθουμε σε γνώριμους ρυθμούς κατηφόρας και ευθείας. Ένα ακόμα άνευ σημασίας ανηφοράκι θα μας δώσει ώθηση προκειμένου τελικά να φτάσουμε ακριβώς μπροστά στη θάλασσα στην παραλιακή γραμμή των Αγίων Σαράντα.
Πιθανότατος ένας καφές ή μια πιο γρήγορη στάση εδώ και συνεχίζουμε την πορεία μας νότια. Είμαστε πάντα δίπλα στη θάλασσα και σύντομα θα βρεθούμε να ποδηλατούμε σε μια στενή λωρίδα γης που χωρίζει τη θάλασσα στα δεξιά μας με τη λιμνοθάλασσα και τον πανέμορφο υδροβιότοπο του Βουθρωτού στα αριστερά μας.
Χωρίς να το καταλάβουμε θα έχουμε φτάσει ήδη στο Εξαμίλι (Ksamil) που, δίκαια, χαρακτηρίζεται ως η Αλβανική Ριβιέρα. Η περιοχή αναπτύσσεται τουριστικά με ταχύτατους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και, όπως εύκολα θα διαπιστώσουμε, χτίζονται συνεχώς καινούρια πολυτελή ξενοδοχεία κυριολεκτικά παντού. Ευκαιρίες ανεφοδιασμού, φυσικά, άφθονες και εδώ.
Αφού περάσουμε το Εξαμίλι θα κατηφορίσουμε ελαφρώς προς τη διώρυγα του Βουθρωτού έχοντας απέναντι δεξιά μας τη θέα των πράσινων λόφων της Κέρκυρας. Είναι εντυπωσιακό όταν διαπιστώνει κανείς πόσο κοντά στην περιοχή βρίσκεται η Κέρκυρα. Δημιουργείται η αίσθηση πως, κάνοντας μια βουτιά, θα βγεις εύκολα απέναντι.
Φτάνοντας στο Βουθρωτό (Butrint) αποκτούμε οπτική επαφή άμεσα με τον αρχαιολογικό χώρο. Η περιοχή έχει πανάρχαια ιστορία που χάνεται στους αιώνες καθώς οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι κατοικείται σταθερά από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και σήμερα. Το σημείο υπήρξε στο διάβα των χρόνων εξαίρετης στρατηγικής σημασίας και τον έλεγχό του είχαν κατά καιρούς οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Βενετοί, οι Γάλλοι μέχρι την κατάκτησή του από τους Οθωμανούς του Αλή Πασά το 1799.
Για να περάσουμε απέναντι στον στενό πορθμό θα χρειαστεί να ανακαλέσουμε τις γνώσεις και την εμπειρία που αποκτήσαμε κατά την παιδική μας ηλικία παίζοντας με τις ώρες…Super Mario στο GameBoy! Δεν είναι αστείο!
Θα επιβιβαστούμε σε ξύλινη πλατφόρμα, η οποία πηγαινοέρχεται από τη μία αποβάθρα στην άλλη με συρματόσχοινα! Προφανώς οι φωτογραφίες και τα βίντεο από το σημείο ενδέχεται να γίνουν…viral μιας και ίσως πρόκειται για το απόλυτο highlight του μπρεβε!
Το κόστος της διέλευσης για τα ποδήλατα είναι 2 ευρώ (μετρητά!)
Ο χρόνος της διέλευσης είναι λιγότερο από δύο λεπτά.
Μόλις…αποβιβαστούμε από αυτό το αλλόκοτο και βγαλμένο από μια άλλη εποχή φέρυ μποτ, θα συνεχίσουμε να κάνουμε πετάλι. Ταυτόχρονα, θα συνειδητοποιήσουμε ότι κάπου εκεί έχουμε συμπληρώσει 200 χιλιόμετρα (2.150 υψομετρικά) και πλέον μπαίνουμε στο τελευταίο κατοστάρι του μπρεβέ μας.
Πλέον, η διαδρομή μας αρχίζει να παίρνει νοτιοανατολική πορεία. Η πορεία συνεχίζει να είναι γρήγορη, σε καλλιεργήσιμες και πεδινές εκτάσεις και το πρώτο χωριό που συναντάμε είναι η Τζάρα (Xare). Αμέσως με το που βγαίνουμε από το χωριό (χλμ 210,0) θα συναντήσουμε μια ελληνική ταβέρνα με το όνομα Nefeli στα δεξιά του δρόμου. Ακριβώς εκεί στη γωνία υπάρχει η πινακίδα που μας πληροφορεί για το χωριό Μουρσί (Mursi) και η οποία πινακίδα αποτελεί και το αντικείμενο του 4ου και τελευταίου κοντρόλ της διαδρομής μας μέχρι τον τερματισμό. Βγάζουμε φωτογραφία το ποδήλατο μπροστά στην πινακίδα, παίρνουμε αν θέλουμε κάτι για τον δρόμο από την ταβέρνα και συνεχίζουμε.
Έχοντας στα δεξιά μας θέα της λίμνης Μουρσίου προχωράμε συνεχώς σε σχεδόν επίπεδο τερέν μέχρι το χωριό Σκάλα (Shkalle), στο οποίο δεν μπαίνουμε μέσα αλλά ακολουθώντας αριστερόστροφη πορεία παίρνουμε σιγά σιγά να κλείνουμε αυτό το «κυκλάκι» ενώ βλέπουμε τα εναπομείναντα χιλιόμετρα να μειώνονται συνεχώς.
Ακολουθούν τα χωριά Βαγκαλιάτι, Λιβαδειά, Κουλουρίτσα και Κρανιά, όλα στη σειρά με ελληνικά ονόματα, μέχρι που θα βρεθούμε και πάλι να συναντήσουμε τον δρόμο που πήραμε αρκετές ώρες νωρίτερα για τους Αγίους Σαράντα. Αυτή τη φορά, όμως, η πορεία μας θα είναι αντίθετη από πριν και θα στρίψουμε δεξιά για να ξαναπεράσουμε και πάλι από τους Γεωργουτσάτες προκειμένου να βγούμε στον κεντρικό για Κακκαβιά.
Τα τελευταία 50 χιλιόμετρα συγκεντρώνουν αρκετά υψομετρικά (περίπου 1.000) και εδώ είναι που θα πρέπει να επιστρατεύσουμε την εμπειρία, το μυαλό και όσες δυνάμεις διαθέτουμε πλέον για να βγάλουμε σωστά και με ασφάλεια τη διαδρομή.
Είναι το σημείο που σίγουρα (τους περισσότερους, τουλάχιστον, αν όχι όλους) θα μας βρει ή θα μας έχει ήδη βρει η νύχτα. Οπότε προσέχουμε ακόμα περισσότερο, έχουμε στο νου μας εκτός από τον εαυτό μας και τους φίλους μας, αν είμαστε μαζί με άλλους και ποδηλατούμε «επαγγελματικά» για να βγάλουμε τα τελευταία χιλιόμετρα που, σε ένα μπρεβέ 300 χιλιομέτρων, λίγη σημασία έχει αν είναι ανηφορικά, κατηφορικά ή ευθείες. Η κούραση υπάρχει και σίγουρα θα κάνει την εμφάνισή της. Εμείς θα σας περιμένουμε στο Καλπάκι όποια ώρα κι αν φτάσετε.
Θα πρέπει να έχετε υπόψιν σας ότι η Αλβανία βρίσκεται μια ώρα πίσω από την Ελλάδα, οπότε χρειάζεται προσοχή για να μην μπερδευτείτε όσον αφορά τη διαχείριση του χρόνου σας.
Σε προγενέστερη ανάρτηση στη σελίδα του μπρεβέ στο Facebook είχαμε πει ότι συστήνεται να φοράμε ανακλαστικό γιλέκο και να έχουμε αναμμένα φώτα (ειδικά το πίσω) και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις που η αλβανική αστυνομία επέβαλε πρόστιμο σε ποδηλάτες που δεν φορούσαν γιλέκο και δεν είχαν αναμμένο το πίσω φως, αν και ακόμα ήταν μέρα. Αυτό είναι απλή ενημέρωση και πληροφορία που έφτασε σε εμάς, οπότε σας την αναφέρουμε για να τη γνωρίζετε. Δεν έχουμε ιδία γνώση ούτε το ξέρουμε σίγουρα.
Αυτό που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι η συγκεκριμένη διαδρομή θα μείνει αξέχαστη σε όλους όσους αποφασίσουν να την πραγματοποιήσουν.
Για πολλούς λόγους.
Ο καθένας τους βρίσκει.
Αν και νομίζουμε ότι όλοι τους έχετε καταλάβει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου