Brevet 2026 "Καρπενήσι - Το νέο πράσινο brevet" Post Ride

 



Ολοκληρώθηκε χτες με επιτυχία, φίλοι μου, ένα απο τα πιο δύσκολα brevets του ελληνικού προγράμματος. Ολη μέρα πάνω-κατω στις βουνοκορφές της Ευρυτανίας. 

Η διαδρομή δεν σταματάει να παίζει παιχνίδια με το μυαλό απο το πρώτο ως το τελευταίο χιλιόμετρο. "Τι κάνω όλη μέρα εδώ πάνω; Αν συμβεί κάτι δεν θα με βρει ούτε το σούπερ πουμα. Στο βάθος του ορίζοντα φαίνονται μόνο βουνά. Πολλά βουνά. Ολα αυτά πρέπει να τα ανέβεις και να τα κατέβεις για να γυρίσεις πίσω".

Βαθιές ανάσες, κλειδώνεις το μυαλό σου και προχωράς. Πετάλι ακαθεκτο. Τι άλλο σου μένει να κάνεις; Δεν πρόκειται να έρθει κανένας να σε πάρει αν πεις "δεν μπορώ άλλο". Είσαι καταδικασμενος να τερματίσεις. Και να τερματίσεις υγιής. 

Μοναδική σου σύντροφοι εδώ είναι οι κορυφές των ορεων και οι εκατοντάδες βρύσες που άγνωστοι σε σένα και σε μένα άνθρωποι έφτιαξαν κάποτε για σένα και για μένα. "Εις μνημιν γονέων", "εις μνημιν του αδερφού μου" γράφουν σε μαρμάρινη επιγραφή κάποιες απο αυτές. 

"Να ειναι αναπαυμενες οι ψυχουλες σας" μονολογείς με σφιγμένα τα δόντια απο μέσα σου και σκύβεις να πιεις αχορταγα το νερό που βγαίνει παγωμένο απο τα σωθικά του όρους για να σε κρατήσει στη ζωή. Πώς αλλιώς; Ο άνθρωπος ειναι το πιο τραγικό πλάσμα στη φυση, προλαβαίνεις να σκεφτείς πριν δώσεις μία και πάρεις πάλι τον αδυσώπητο ανήφορο που σε κυτταζει χαιρεκακα μεσα στη ντάλα του μεσημεριού.

Οι ώρες περνούν αργά. Δέκα φορές πιο γρήγορα θα περνούσαν αν εκείνη τη στιγμή ησουν στο δωμάτιο σου με το κλιματιστικό στο τέρμα. Κι εσύ κάθεσαι σε μια σκληρή σέλα και ανεβοκατεβαινεις βουνά μεσα στο λιοπυρι. Αλλά, ξέρεις κατι; "Το προτιμώ εδώ που είμαι", πιάνεις τον εαυτό σου να παραδέχεται στο βάθος των θολων νερών που ειναι βυθισμένη η σκέψη σου.

Αν έχεις διαβάσει και κείνο το παλιό βιβλίο όταν ήσουν μικρός, τώρα είναι η στιγμή που θα έρθουν στα χείλη σου τα λόγια του ευρυτανα Ζαχαρία Παπαντωνίου και θα φωνάξεις κι εσύ μαζί με τα παιδιά της κατασκήνωσης:

"Γειά σας, ψηλά βουνά!"

Κάποτε θα τελειώσεις. Πήγε κιόλας νύχτα και ο ήλιος έπεσε πισω απο τις κορφές που εσύ τώρα αφήνεις στη μεγαλεπιβολη σιωπή τους. 

Θυμάσαι τότε κάποιες γραμμές του παλιού σου δασκάλου: "Όταν κυτταζεις τα βουνά και τους μιλάς και δεν σου αποκρίνονται, να ξέρεις οτι η σιωπή τους ειναι τα λόγια εκείνων που τα αντίκρισαν πριν απο σένα".

Μόλις η χτεσινή περιπέτεια ολοκληρώθηκε, έριξα δύο ματιές στο ποδήλατο σαν να του έλεγα "ούτε να σε βλέπω δεν θέλω! Τα λέμε σε κάνα μήνα πάλι!"

Σήμερα, το βλέπω και παραδέχομαι οτι του είπα "πότε είναι το επόμενο;" ! 
















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

SR-600 Πελοποννήσου. Μια Ωδή στη Χαρμολύπη

Brevet "Δέλβινο - 300 χιλιόμετρα στη Β. Ήπειρο". Παρουσίαση διαδρομής

v = d.H