2025 Οι στιγμές
Συνηθίζει κάθε τέλος Δεκεμβρίου ο καθένας να κάνει τον απολογισμό του. Το τέλος του Δεκεμβρίου σημαίνει πάντα και το τέλος μιας χρονιάς που πέρασε οριστικά και για πάντα, δεν πρόκειται να ξανάρθει και πήρε μαζί της τα όσα ζήσαμε. Μας αφήνει, ωστόσο, κάθε φορά τις μνήμες τους. Είτε αυτές είναι εικόνες στον υπολογιστή είτε είναι ακόμα πιο άυλες εικόνες στο μυαλό και στην καρδιά μας.
Κάθε φορά που γράφω κάτι σε αυτό το blog του Ηλιοταξιδευτή, έχω στο νου μου το ίδιο πάντα πράγμα: γράφω πρωτίστως για μένα. Για να θυμάμαι εγώ στα μελλοντικά χρόνια αυτά που έζησα και πέρασα πάνω σε δύο ρόδες ταξιδεύοντας. Αυτή η ανάγκη του να θυμάμαι είναι που με σπρώχνει κάθε φορά να πληκτρολογώ γραμμές σε αυτή εδώ τη γωνιά του αχανούς ωκεανού που λέγεται διαδίκτυο. Ένα προσωπικό ημερολόγιο είναι αυτό το blog, μια καταγραφή ιστοριών, περιπετειών, σκέψεων και συλλογισμών που θα ήθελα να μείνουν και να μην χαθούν. Ακόμα και εκείνα τα χρόνια που εμείς δεν θα είμαστε άλλο πια εδώ.
Το 2025 φεύγει σε λίγες μέρες. Και θα πάρει κοντά του και τις ιστορίες μας. Θέλω, λοιπόν, να καταγράψω εδώ τις πιο σημαντικές για μένα μέρες αυτού του χρόνου. Τις πιο σημαντικές μου ιστορίες. Τις μέρες που είχαν κάτι να πουν και τις έκανε να διαφέρουν από τις άλλες, συνηθισμένες μέρες αυτού του χρόνου. Θέλω να πιστεύω ότι όλες οι μέρες μας έχουν κάτι να πουν και κάτι να δώσουν. Γι’ αυτό πρέπει να προσπαθούμε, τουλάχιστον. Να μην πάει καμία χαμένη. Αλλά, είναι αλήθεια αυτό, κάποιες έχουν μεγαλύτερη σημασία και, όπως και να το κάνει κάποιος, έχουν μια διαφορά από τις άλλες. Αυτές θα σημειώσω στις επόμενες γραμμές. Δεν θα τις περιγράψω αναλυτικά. Δεν έχει πολύ νόημα. Είναι προσωπικά βιώματα, δικές μου ανάσες που, απλώς, θέλω να τις θυμάμαι έτσι. Σύντομα και επιγραμματικά. Άλλωστε, ο απλός λόγος έχει καμιά φορά τη δικιά του αξία.
Νο1
26-6-2025
SR-600 Κεντρική Πελοπόννησος
Χωρίς πολλά εισαγωγικά, το απόλυτο χαιλάιτ της χρονιάς. Και, με διαφορά, το πιο δύσκολο τριήμερο της ποδηλατικής μου ζωής. Αλλά ταυτόχρονα και αυτό που θα μου μείνει για πάντα στην καρδιά μου. Θα θυμάμαι αυτές τις τρεις μέρες με μια ανυπέρβλητη νοσταλγία, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για 48 ώρες ποδηλατούσα σε θερμοκρασίες κοντά και πάνω από 40 βαθμούς μέσα στο καμίνι του καύσωνα που έκαιγε απ’ άκρη σ’ άκρη ολόκληρη τη χώρα. Και λίγο πριν το τέρμα με αποχαιρέτησε η βροχή και οι κεραυνοί που τράνταζαν συθέμελα το Μαίναλο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, για όσο ζω, το τραγούδι των τσακαλιών στις 4 τα χαράματα στις πλαγιές των βουνών της Αρκαδίας. Το ξημέρωμα στη σέλα κοντά στην Λυκόσουρα. Το δέος στη θέα του Ταΰγετου. Την κολασμένη ζέστη μέσα στην πόλη της Σπάρτης όπου για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα με τα μάτια μου το θερμόμετρο να δείχνει 48 βαθμούς. Την ανάβαση στον Πάρνωνα και το αίσθημα πληρότητας και περίεργης ευτυχίας μόλις έφτασα στην κορυφή του μέσα στη μαύρη νύχτα.
Σταματώ εδώ. Άλλωστε, την πλήρη εξιστόρηση εκείνης της μεγάλης περιπέτειας την έχω κάνει εδώ:
Θα επιχειρήσω σίγουρα κάποια στιγμή πάλι την ίδια διαδρομή. Αλλά, το ξέρω πολύ καλά, ότι σαν εκείνη την πρώτη φορά δεν θα είναι.
Νομίζω ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα θυμάμαι με λεπτομέρεια το κάθε χιλιόμετρο ξεχωριστά.
Νο2
12-4-2025
SR-600 Δυτική Ήπειρος Pre Ride
Το να χαράξω από το μηδέν μια διαδρομή 600 χιλιομέτρων και άνω των 10.000 υψομετρικών στην περιοχή της Δυτικής Ηπείρου ήταν ένας στόχος που είχα βάλει από χρόνια. Ήθελα να το κάνω, να παραδώσω αυτή τη διαδρομή στη διάθεση της ελληνικής ποδηλατικής κοινότητας και να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι ποδηλάτες την ατόφια και αγνή ομορφιά αυτής της ξεχασμένης γωνιάς της Ελλάδας. Μιας γωνιάς που χρόνο με το χρόνο σβήνει μέσα στη λησμονιά και στη λήθη του κόσμου.
Η διαδρομή χαράχτηκε και στα μέσα Απριλίου πήρα την απόφαση να κάνω μόνος μου το pre ride. Το ολοκλήρωσα επιτυχώς ταξιδεύοντας για περίπου 57 ώρες στα βουνά των Ιωαννίνων και της Θεσπρωτίας, περνώντας από χωριά που έχουν παραδοθεί θυσία στον πανδαμάτορα χρόνο. Ούτε πουλί πετούμενο, ούτε ενός ανθρώπου μάτι δεν συνάντησα για πολλά πολλά χιλιόμετρα.
Έβγαλα τη δεύτερη νύχτα σε ένα παγκάκι κάτω από ένα κιόσκι στην παραλία της Καστροσυκιάς με πανσέληνο τυλιγμένος στο bivy. Θα τη θυμάμαι αυτή τη νύχτα. Μαθαίνεις πολλά όταν κοιμάσαι έξω μια νύχτα μόνος σου κατά τη διάρκεια ποδηλατικού ταξιδιού. Φόβος δεν υπάρχει. Το έχουμε ξαναπεί. Δεν φοβόμαστε πραγματικά μήπως μας συμβεί κάτι. Ο αληθινός μας φόβος είναι μήπως εμφανιστεί από το πουθενά το τέρας που κατοικεί μέσα μας. Ο άνθρωπος φοβάται τον εαυτό του. Γι’ αυτό δεν θέλει να μένει μόνος.
Μετά την ολοκλήρωση του pre ride η διαδρομή αναρτήθηκε επίσημα στο παγκόσμιο καλεντάρι και πλέον είναι στη διάθεση οποιουδήποτε θέλει να κάνει το ταξίδι στη Δυτική Ήπειρο. Επανέλαβα το ίδιο ταξίδι μερικούς μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο, με τον φίλο Χαράλαμπο, όπου και πάλι διανυκτερεύσαμε περιπετειωδώς! Μέσα σε ένα ξωκλήσι! Άλλη ιστορία κι αυτή!
Νο3
12-7-2025
Τουρίστας στην Πελοπόννησο
Στα μέσα Ιουλίου επέστρεψα στην Πελοπόννησο υπό άλλες συνθήκες και υπό άλλες προϋποθέσεις. Ο καύσωνας είχε περάσει και πλέον είχε δώσει τη θέση του σε κανονικές καλοκαιρινές θερμοκρασίες. Ζέστη μεν, αλλά ως εκεί. Αποφάσισα να περάσω ένα ποδηλατικό τριήμερο σε τουριστικό στυλ, με αρκετά χιλιόμετρα ημερησίως όμως για να καλύψω ολόκληρο το δυτικό τμήμα της Πελοποννήσου. Τελικά βγήκαν τρία ωραιότατα και άνετα 200αρια με διαχειρίσιμα υψομετρικά έκαστο και δύο ωραίες διανυκτερεύσεις σε παραλίες της Ηλείας και της Μεσσηνίας. Η πρώτη στη σκηνή μου, η δεύτερη κάτω από τα αστέρια.
Ξεκίνησα από το χωριό μου, που βρίσκεται στη δυτική Αιτωλοακαρνανία. Ποδηλατούσα από νωρίς το πρωί (αναχώρηση κάθε μέρα στις 06.00) και ολοκλήρωνα την ημερήσια ποδηλασία των 200 χιλιομέτρων μετά από περίπου 12 ώρες με βουτιά στη θάλασσα. Τρομερό συναίσθημα, τεράστια ανακούφιση για το σώμα που περίμενε όλη τη μέρα αυτή τη στιγμή: να κατέβει από το ποδήλατο και να πέσει στην αγκαλιά της θάλασσας. Η κούραση έφευγε σε χρόνο μηδέν. Μετά άραζα στην παραλία, έπινα δυο – τρεις μπύρες και κύτταζα τον ουρανό με τα διαμαντένια του καρφιά των άστρων. Κοιμόμουν και το πρωί συνέχιζα.
Αξιοσημείωτη στιγμή: είχα λάστιχο το πρωί της δεύτερης μέρας, άλλαξα σαμπρέλα αλλά λόγω βιαστικής τοποθέτησης ο μπροστινός τροχός «χόρευε». Βαριόμουν οικτρά να σταματήσω να ξανακάνω ολόκληρη τη διαδικασία, οπότε συνέχισα χορεύοντας! Σκέφτηκα ότι, αν βρω κάποιο ποδηλατάδικο στον δρόμο μου, θα αναθέσω στον καλό άνθρωπο να κάνει για μένα τη βρώμικη και βαρετή δουλειά και να εκμεταλλευτώ τις στιγμές για λίγη ξεκούραση. Αμέσως μετά, όμως, μου ήρθε η αναλαμπή ότι η μέρα ήταν Κυριακή. Συμβιβάστηκα με το γεγονός ότι για τουλάχιστον ένα 24ωρο ο μπροστινός μου τροχός θα κυλάει με αναπηδήσεις. Ωστόσο, με τρομερή έκπληξη, περνώντας από ένα τουριστικό χωριό της Μεσσηνίας πριν την Πύλο, τη Γιάλοβα, παρατήρησα αρκετούς τουρίστες με νοικιασμένα ποδήλατα. Και ναι! Στο κέντρο του χωριού βρήκα ανοιχτό ποδηλατάδικο!
«Είμαι 24 ώρες ανοιχτός, 7 μέρες την εβδομάδα λόγω των τουριστών», μου είπε ο ιδιοκτήτης!
Έκανε τη δουλίτσα που του ανέθεσα, πήρα κι εγώ κάποιες ανάσες και συνέχισα τον δρόμο μου όμορφα και καλά χωρίς να έχω πια την αίσθηση ότι κάνω ιππασία πάνω σε βάτραχο.
Στο τέλος του ταξιδιού, λίγο πριν περάσω τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, συνάντησα τον φίλο μου τον Νίκο, δάσκαλος κι αυτός, και με κέρασε δύο «τσαφωμένες» Kaiser ενώ εγώ σε αντάλλαγμα του διηγήθηκα την τριήμερη περιπλάνηση! Fair enough! Γεια σου, δάσκαλε!
Νο4
26-8-2025
Επινιανά Ευρυτανίας. Στο χωριό που, πριν εκατό χρόνια, γεννήθηκε ο παππούς μου
Κάθε καλοκαίρι το περνάω στο χωριό μου στο Λεσίνι Αιτωλοακαρνανίας. Ένα μικρό χωριό χαμηλά στον κάμπο του Ξηρομέρου. Μένω στο σπίτι που έχτισε με τα χέρια του τη δεκαετία του 1950 ο παππούς μου ο αγιοχώματος και σε αυτό έζησε όλη του τη ζωή μέχρι που έκλεισε τα μάτια.
Ο παππούς μου γεννήθηκε το 1925 στα Επινιανά Ευρυτανίας, δίπλα στα Άγραφα. Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννησή του και αποφάσισα, για πρώτη φορά, να πάω να επισκεφτώ το χωριό που είδε για πρώτη φορά το φως της ζωής. Πριν από έναν αιώνα. Την εξιστόρηση αυτής της ποδηλατικής μέρας την έχω περιγράψει εδώ:
Έφυγα νωρίς το πρωί από το σπίτι που έζησε και πέθανε και ποδηλάτησα μέχρι την ορεινή Ευρυτανία μαζί με τη φίλη μου τη Λάουρα, που χωρίσαμε κάποια στιγμή στον δρόμο γιατί ήθελε να πάει στα Άγραφα. Ξαναβρεθήκαμε στην επιστροφή. Έφτασα στα Επινιανά το μεσημέρι, είδα το χωριό και μετά πήρα τον δρόμο του γυρισμού με την καλοκαιρινή μπόρα να μαυρίζει τον ουρανό της Ευρυτανίας αλλά εγώ τελικά να τη γλιτώνω.
Νο5
5-4-2025
Λευκάδα brevet 400 χλμ
Με μια κουβέντα: αυτό είναι το αγαπημένο μου brevet και θέλω να το κάνω κάθε χρόνο. Για πολλούς λόγους. Είναι όμορφο, ήσυχο, ελάχιστες ανηφόρες και το καλύτερο: η νύχτα με βρίσκει πάντα να περνάω από το χωριό μου. Και αμέσως μετά ακολουθεί ένα μαγευτικό ολονύχτιο πετάλι δίπλα στο Ιόνιο με πανσέληνο. Δύσκολα να ζητήσει περισσότερα ένας ποδηλάτης.
Έχω επίσης περιγράψει την φετινή μου εμπειρία εδώ:
Θα πω εν συντομία δυο λόγια και πάλι, χάριν της ιστορίας. Εκκίνηση από το Νυδρί στις 07.00 το πρωί. Πέρασμα από την υποθαλάσσια σήραγγα του Ακτίου και προς ολοταχώς για το κοντρόλ στην Κορωνησία. Καθ’ οδόν για εκεί, κάπου στη Νικόπολη, συνάντησα τον Αντώνη και για κάποιο λόγο χωρίς καν να το σκεφτώ είπα αμέσως «ναι» στην πρότασή του να κάνουμε ολόκληρη την υπόλοιπη διαδρομή μαζί.
Ψυχολογικά δεν ήμουν στην καλύτερη στιγμή μου τον τελευταίο καιρό πριν το brevet. Για τον λόγο αυτό είχα αποφασίσει να το ξεκινήσω και να το τελειώσω μόνος μου, χωρίς παρέα, έτσι να μιλήσω και να τα βρω λίγο με τον εαυτό μου σε μια απέραντη μοναξιά 24 ωρών πάνω στο ποδήλατο. Ωστόσο, ο Αντώνης μου έβγαλε κάτι πολύ οικείο και φιλικό και από τη στιγμή που συναντηθήκαμε δεν μετάνιωσα ούτε δευτερόλεπτο που αποδέχτηκα την ιδέα του να το πάμε ντουέτο.
Αξέχαστο συμβάν το μεταξύ μας τρακάρισμα λίγο πριν τα μεσάνυχτα που οδήγησε σε μια μεγάλη περιπέτεια με σοβαρό μηχανολογικό πρόβλημα στο ποδήλατο του καινούριου μου φίλου. Ο τρόπος που όλα λύθηκαν και το ταξίδι μας συνεχίστηκε κανονικά είναι κυριολεκτικά μια Ωδή στην ελπίδα και στην κατάφαση. Και στη θέληση του ανθρώπου. Το έχω περιγράψει αναλυτικά στην σχετική ανάρτηση με τη γενικότερη εμπειρία μου στο συγκεκριμένο brevet.
Τερματίσαμε μαζί με τον Αντώνη την επόμενη μέρα το πρωί ακριβώς στις 07.00 μετά από ακριβώς 24 ώρες ποδηλασίας. Η γνωριμία μου μαζί του ήταν το μεγάλο κέρδος από αυτό το 400αρι. Εις το επανιδείν, φίλε μου!
Νο6
22-11-2025
Καστοριά – Φλώρινα – Καστοριά
Ο Νοέμβριος φέτος ήταν πολύ βροχερός. Περιορίστηκα σε μικρές καθημερινές περιπλανήσεις λίγων χιλιομέτρων, ίσα ίσα να κρατιέμαι σε μια φόρμα. Προς το τέλος του μήνα είπαμε με τον φίλο μου τον Παναγιώτη να κάνουμε μια διαδρομή εκτός νομού. Αποφασίσαμε να πάμε από Καστοριά για Φλώρινα μέσω χιονοδρομικού Βιτσίου και στην επιστροφή από το άλλο χιονοδρομικό της περιοχής, αυτό της Βίγλας.
Η ποδηλασία εξελίχθηκε σε πανδαισία χρωμάτων και εικόνων μέσα στα δάση οξυάς που είχαν στρώσει ένα παχύ κόκκινο χαλί από φύλλα περιμένοντας τον χειμώνα. Κρυφτοκυνηγητό με τη βροχή όλη μέρα, τα σύννεφα πήγαιναν γύρω γύρω κι εμείς στη μέση, δεν μας πέτυχε τελικά ούτε σταγόνα! Αρκετό κρύο στα μεγάλα υψόμετρα, το ίδιο βράδυ μάθαμε ότι τελικά χιόνισε. Ένα σοβαρό θέμα με τα φρένα μου δεν με άφησε να απολαύσω όπως θα ήθελα τις γρήγορες καταβάσεις, πήγαινα αργά και προσεκτικά, αλλά τελικά ίσως αυτό μου βγήκε σε καλό γιατί απόλαυσα ακόμα περισσότερο το τοπίο σε μια περιοχή που δεν είχα ποδηλατήσει ποτέ μέχρι τώρα.
Νο7
25-9-2025
Γύρος Λάκμου
Τρεις εβδομάδες μετά την SR-600 της Δυτικής Ηπείρου, κανονίσαμε με τον Μπάμπη να κάνουμε άλλη μία μεγάλη περιπλάνηση παρέα. Να ξεκινήσουμε από Γιάννενα για Μέτσοβο και από εκεί από Χαλίκι και πέρασμα Μπάρου να επιστρέψουμε στα Γιάννενα από Ματσούκι και Χριστούς.
Η διαδρομή ανέδειξε όλη τη μεγαλοπρέπεια των βουνών της Ανατολικής Ηπείρου. Κάναμε ποδήλατο από το πρωί μέχρι το βράδυ μέσα στην απόκοσμη ησυχία του δάσους και της πέτρας. Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή μου που ανέβαινα στον Μπάρο και κάθε πεταλιά άξιζε τον κόπο της. Κατάβαση σε δύσκολο τερέν από Ματσούκι, σαθρό οδόστρωμα με λακκούβες και πέτρες που ήθελε προσοχή. Ακολούθησε ένα γενναίο διάλλειμα στους Χριστούς, σε ένα καφενείο στο κέντρο του χωριού όπου μια καλή κυρία μας έβρασε από δύο αυγά χωριάτικα και ένας θαμώνας έπινε ασταμάτητα τσίπουρο ακούγοντας την ιστορία μας!
Γέλασα πάρα πολύ με την καλή κυρία ιδιοκτήτρια του καφενείου που μας διηγήθηκε τις εντυπώσεις της από κάποιους ποδηλάτες που πέρασαν πέρυσι μέσα στη μαύρη νύχτα από το χωριό και κάποιοι από αυτούς ξάπλωσαν και κοιμήθηκαν στο πλακόστρωτο, ενώ άλλοι συνέχισαν σαν τα φαντάσματα στους χωματόδρομους των Τζουμέρκων με τα σκυλιά να τους κυνηγούν και κάποιους κατοίκους να βγαίνουν έξω με την…καραμπίνα νομίζοντας ότι είναι ληστές! Φυσικά εγώ κι ο Μπάμπης καταλάβαμε ότι μιλούσε για τους ποδηλάτες που συμμετείχαν στο Transcontinental που η διαδρομή περνούσε από εκεί!
«Μα να κοιμούνται, παιδάκι μου, στο πλακόστρωτο μες στο κρύο; Σπίτια δεν έχει αυτός ο κόσμος να κάτσει; Με τα ποδήλατα μες στη νύχτα;». Έμεινε με την απορία η κυρία!
Νο8
15-11-2025
Επιστροφή στον Μπάρο για τρίτη φορά
Αυτή ήταν η μεγάλη σόλο διαδρομή που έκανα στα μέσα Νοεμβρίου στα Τζουμέρκα. Οι πληροφορίες που υπήρχαν για την πρόγνωση του καιρού ήταν ότι ο καιρός θα χαλούσε για τα καλά το τελευταία δεκαήμερο του μήνα. Αποφάσισα να εκμεταλλευτώ αυτή την τελευταία ευκαιρία και να επιχειρήσω να βρεθώ για μία ακόμα φορά στον Μπάρο. Για τρίτη φορά στη ζωή μου.
Εκκίνηση πολύ νωρίς το πρωί από Γιάννενα με απόλυτη υγρασία και ομίχλη. Διέλευση του Άραχθου μέσω της γέφυρας Πολιτσάς και ανελέητο πάνω κάτω στα Τζουμέρκα για ώρες. Η απόφασή μου ήταν να ανέβω στον αυχένα του Μπάρου από το Ματσούκι, τη μοναδική από τις τρεις αναβάσεις για το σημείο που δεν είχα μέχρι στιγμής επιχειρήσει. Έχω ανέβει από Καλαρρύτες και από Ανθούσα. Τελευταίο είχε μείνει στη σειρά το Ματσούκι.
Αποδείχτηκε κανονικό ματσούκι, αν και οι ιδανικές καιρικές και θερμοκρασιακές συνθήκες έκαναν την ανάβαση απολαυστική. Η θερμοκρασία δεν ξεπέρασε ποτέ τους 17 βαθμούς, απαλός δροσερός αέρας στο βουνό, όλα ιδανικά.
Στον αυχένα συνάντησα και ένα ζευγάρι με μηχανές, είπαμε δυο κουβέντες, με έβγαλαν και φωτογραφία! Πήρα τον δρόμο της επιστροφής κατεβαίνοντας από Καλαρρύτες και Μονή Κηπίνας προς Προσήλιο. Τρομερές κατηφορικές κλίσεις, δρόμος στενός και αρκετά αυτοκίνητα και ένα – δυο λεωφορεία που ανέβαιναν προς Καλαρρύτες. Ζόρικες και επικίνδυνες συνθήκες που ήθελαν τεταμένη προσοχή, δεν απόλαυσα αυτή την κατάβαση καθόλου. Πιο πολύ ανακούφιση ένιωσα όταν έφτασα κάτω στο ποτάμι παρά κάτι άλλο.
Λίγες ανηφόρες ακόμα προς Χουλιαράδες και Τσίμποβο και επιστροφή στο σπίτι στα Γιάννενα με αναμμένα φώτα και γιλέκο μιας και η νύχτα με πρόλαβε λίγο πριν την είσοδο της πόλης. Μια όμορφη εμπειρία που πέρασε κι αυτή στην ιστορία. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά ξεκίνησε η μεγάλη κακοκαιρία που κράτησε μέρες και ο Μπάρος με τα Τζουμέρκα έγιναν πια αδιάβατα μέχρι την άνοιξη.
Νο9
10-10-2025
SR600 Πήλιο και Όσσα
Αναλυτική παρουσίαση του τριημέρου έχω κάνει εδώ:
Επιγραμματικά θα πω απλώς ότι για ακόμα μια φορά ολόκληρη η ύπαρξή μου γέμισε με αυτά τα συναισθήματα που μόνο όταν βρεθείς μόνος σου τρεις μέρες πάνω στο ποδήλατο μπορείς να νιώσεις. Ειδικά αν όλα σου πάνε καλά και βάσει προγράμματος, όπως και πήγαν αυτές τις περίπου 58 ώρες, τότε νιώθεις ακόμα πιο πλήρης και χαρούμενος.
Τη χρονιά που έρχεται δεν ξέρω αν θα δοκιμάσω και πάλι για τρίτη φορά την ίδια διαδρομή μιας και θέλω να πάρω μέρος σε άλλες SR-600 που δεν έχω ξανακάνει. Αν, ωστόσο, μου δοθεί η ευκαιρία είναι δεδομένο ότι δεν θα την αφήσω να πάει χαμένη.
Αυτές ήταν οι εννιά καλύτερες διαδρομές και ποδηλατικές μου στιγμές μέσα στο 2025. Τις ξεχώρισα από τις υπόλοιπες όχι για άλλο λόγο, απλώς γιατί μου έδωσαν το κάτι παραπάνω. Άλλωστε κάθε μέρα, κάθε διαδρομή, κάθε στιγμή που είμαστε πάνω στο ποδήλατο είναι μοναδική και έχει τη δική της χάρη. Είτε έχει διάρκεια λίγα λεπτά ή λίγες ώρες είτε ακόμα και μερικά εικοσιτετράωρα. Δεν έχει σημασία το πόσο ή το πού.
Σημασία έχει να μην βουλιάζεις στον καναπέ και να σου φεύγει η ζωή από μπροστά σου χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Για το τέλος, αγαπητέ φίλε αναγνώστη, κράτησα δύο ακόμα στιγμές για να σου αναφέρω και να σου περιγράψω, έστω και σύντομα. Δύο ποδηλατικές στιγμές μέσα στη χρονιά που φεύγει που κάθε μία έχει τη δική της ιδιαιτερότητα και έβαλε τη δική της πινέζα στο 2025 για να μην τις ξεχάσω στο πέρασμα του καιρού. Δύο στιγμές εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους με εντελώς διαφορετικό ειδικό βάρος η κάθε μία.
1-12-2025
Η ίδρυση των Hellenic Autonomous Randonneurs
Κάθε πράγμα, όσο μένει σταθερό, σε βάθος χρόνου οδηγείται στη φθορά και, τελικά, στο θάνατο. Είτε είναι σχέσεις ανθρώπων, είτε είναι μεγάλες αγάπες, είτε και έρωτες που φάνταζαν στην αρχή ολύμπιοι.
Είναι ο νόμος της Ανάγκης, που πρώτος συνέλαβε ο Αναξίμανδρος και είκοσι πέντε αιώνες μετά θεμελίωσε ο Ρούντολφ Κλαούζιους με τους νόμους της θερμοδυναμικής και της φυσικής εντροπίας.
Η αλήθεια είναι ότι τα ελληνικά brevets όχι μόνο έμειναν στάσιμα στο χρόνο, αλλά βάλτωσαν κυριολεκτικά. Μοιραία απαιτούνται αλλαγές, άμεσες και ρηξικέλευθες αλλιώς η ελληνική ποδηλασία μεγάλων αποστάσεων βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο να την καταπιεί η χοάνη της ανυπαρξίας.
Την παραπάνω αίσθηση του ότι πρέπει άμεσα και επειγόντως να γίνουν αλλαγές συνέλαβε πρώτη και πολύ καλά μια ομάδα ανθρώπων που η αγαθή τύχη μου όρισε να συναντηθώ μαζί τους και να συνεργαστούμε εξαρχής πάνω σε μια τρομερή ιδέα: την ιδέα του να ιδρύσουμε έναν Φορέα διαχείρισης brevets στην Ελλάδα που θα συνυπάρξει με τον επίσημο Φορέα της γαλλικής Audax, αλλά θα έχει την ειδοποιό διαφορά ότι θα προτείνει και θα εφαρμόσει αλλαγές που στη χώρα μας είναι μέχρι στιγμής παντελώς άγνωστες και ανήκουστες.
Ο Φορέας μας, δημιούργημα ανθρώπων που είναι σαρξ εκ της σαρκός του ελληνικού randonneuring, ανακοινώθηκε επισήμως ως οντότητα την 1η Δεκεμβρίου και αμέσως αγκαλιάστηκε από την πλειοψηφία των ελλήνων ποδηλατών μεγάλων αποστάσεων. Σκοπός του είναι να συνενώσει τους διοργανωτές brevets και να τους δώσει μια νέα ώθηση και ταυτόχρονα να αναστήσει τη χαμένη αίγλη των brevets στην Ελλάδα. Μεγάλος, επίσης, στόχος είναι να προσελκύσει νέους randonneurs, να κάνει κόσμο να βγει έξω και να πάρει το ποδήλατό του για να δοκιμάσει μια μεγάλη διαδρομή για να συνειδητοποιήσει και να δει με τα ίδια του τα μάτια ότι η κάλυψη μιας απόστασης άνω των 100 χιλιομέτρων δεν είναι δα και το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο ούτε κάτι το εξωπραγματικό.
Το ταξίδι των Hellenic Autonomous Randonneurs έχει μόλις ξεκινήσει και όλοι μας ανυπομονούμε για το 2026 που θα ξεκινήσουν τα δικά μας brevets. Καλούμε σύσσωμη την ελληνική ποδηλατική κοινότητα και, κυρίως, όσους θέλουν να διοργανώσουν ένα brevet να έρθουν σε επαφή μαζί μας και να ξεκινήσουμε να ανακαλύπτουμε όλοι μαζί τον καινούριο κόσμο που ανοίγεται διάπλατα μπροστά μας.
6-8-2025
Η τελευταία πεταλιά του Παναγιώτη
Άφησα αυτό για το τέλος. Γιατί, όταν λέμε ζωή, αυτή τα περιλαμβάνει όλα. Τη χαρά και τη λύπη. Σε ισόποσες δόσεις. Γιατί διαφορετικά είναι κλούβιο το πράγμα.
Εκείνο το πρωί του Αυγούστου ξύπνησα πολύ νωρίς. Ήταν λίγο μετά τις 05.00 το πρωί, είχε πάρει πολύ ελαφρά να χαράζει αλλά ο καιρός ήταν βροχερός και στο βάθος προς το Ιόνιο φαίνονταν αστραπές που έσκιζαν που και που τον ουρανό.
Είχα αποφασίσει από την προηγούμενη μέρα να κάνω μια μεγάλη διαδρομή, τον γύρο της Δυτικής Αιτωλοακαρνανίας, λίγο πάνω από 200 χιλιόμετρα. Γι’ αυτό σηκώθηκα νωρίς, ετοιμάστηκα, έφτιαξα έναν καφέ και βγήκα στην αυλή να τον πιω αγναντεύοντας το χωριό μου που ακόμα κοιμόταν. Άνοιξα το κινητό να χαζέψω λίγο μέχρι να τελειώσει ο καφές και να ξημερώσει λίγο περισσότερο.
Η πρώτη είδηση στην αρχική ροή του Facebook με άφησε εμβρόντητο. «Νεκρός ποδηλάτης στο Αγρίνιο» ήταν ο τίτλος και στη φωτογραφία ο Παναγιώτης. Μη μπορώντας να το συνειδητοποιήσω καν, προσπέρασα την είδηση και ακριβώς από κάτω άλλοι φίλοι ποδηλάτες από την Αιτωλοακαρνανία είχαν κάνει σχετικές αναρτήσεις μέσα στη νύχτα. Είχα πάθει σοκ.
Με τον Παναγιώτη είχαμε συμφωνήσει φέτος το καλοκαίρι να κάνουμε μια μεγάλη "αλλά εύκολη!" (έτσι μου είχε πει) διαδρομή στον νομό μας. Δεν μπορέσαμε και δεν θα μπορέσουμε ποτέ.
Στο διάβασμα της είδησης και αφού το χώνεψα καλά καλά ένιωσα ότι μια ελάχιστη προσφορά στη μνήμη του φίλου μας ήταν να κάνω τη μεγάλη και εύκολη διαδρομή που είχαμε πει. Παρά τη βροχή που έπεφτε αποφάσισα να πάρω το ποδήλατο και να ξεκινήσω. Δεν υπήρχε περίπτωση να το αναβάλω.
Με την ολοκλήρωση της προσπάθειας, κάπου 200 χιλιόμετρα και 12 ώρες αργότερα, ένιωσα κομμάτι πιο ήσυχος. Και σκέφτηκα την ψυχούλα του Παναγιώτη να πετάει πιο χαρούμενη τώρα πάνω από το Παναιτωλικό.
Λίγες μέρες μετά επισκέφτηκα και το σημείο που ο Πάνος έκανε την τελευταία του πεταλιά. Οι Αγρινιώτες ποδηλάτες του είχαν αφήσει μερικά λουλούδια και μια επιγραφή.
Ο θάνατος είναι πάντα κοντά μας, πολύ πιο κοντά απ' ότι νομίζουμε. Δεν ακολουθεί λογικές ή χρονοδιαγράμματα και δεν "χρωστάει" σε κανέναν επειδή πέρασε πρόσφατα. Η ιδέα πως, αν εμφανιστεί κάπου, δεν θα ξανάρθει σύντομα, είναι μια αυταπάτη. Ο μόνος που έχει κάποια παρηγοριά είναι εκείνος που έχει προετοιμαστεί πλήρως.
Εμείς, που μένουμε πίσω, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι κάθε σκέψη πως έχουμε χρόνο, κάθε αίσθηση ασφάλειας, είναι μια ψευδαίσθηση. Το ίδιο απρόσμενο τέλος περιμένει κι εμάς.
Το πότε; Μόνο αυτό είναι που δεν ξέρουμε.
Εύχομαι η νέα χρονιά που θα έρθει σε λίγες μέρες να μας βρει όλους υγιείς, χαρούμενους και δημιουργικούς, φίλοι μου.
Και, όπως μας βρει, έτσι και να μας αφήσει όταν με το καλό έρθει η ώρα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου