Μια αγνή, καθαρή κι αμόλυντη εικόνα ποίησης είναι δύο ποδηλάτες στο δάσος. Μια υπερκόσμια δοξολογία φυσικής τελετουργίας κι ένα εγκώμιο της φυσικής ύπαρξης σε όλο το φάσμα του ορατού. Και του αοράτου.
SR-600 Πελοποννήσου. Μια Ωδή στη Χαρμολύπη
Η ιδέα του να δοκιμάσω την … τύχη μου στη Super Randonnee της Πελοποννήσου μου είχε για τα καλά καρφωθεί στο μυαλό πριν από τουλάχιστον δύο μήνες. Η Πελοπόννησος γενικότερα είναι ένα μέρος που λέει πολλά για μένα, μιας και εκεί στην ουσία έχω ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου και εκεί έκανα και τα πρώτα μου ποδηλατικά ταξίδια. Το 2008 που ήμουν δάσκαλος σε ένα μικρό χωριό του νομού Ηλείας ήταν η χρονιά που, χωρίς καμία εμπειρία, καμία οργάνωση και καμία προετοιμασία, αποτόλμησα κάτι που ακόμα και σήμερα μου φαίνεται αδιανόητο: να κάνω τον γύρο της Πελοποννήσου και να συμπληρώσω 1.000 χιλιόμετρα. Υψομετρικά δεν είχα μετρήσει, δεν είχα καταγραφικό gps τότε παρά μόνο ένα απλό μικρό κοντεράκι ποδηλάτου των 10 ευρώ. Απλώς ποδηλατούσα για 23 ημέρες κάπου 40 – 50 χιλιόμετρα ημερησίως, όλο παραλιακά κάνοντας συνεχώς μπάνιο στη θάλασσα και ντουζ στις διάφορες ντουζιέρες που υπήρχαν διαθέσιμες στις παραλίες. Το ίδιο πράγμα, με τις ίδιες συνθήκες τώρα δεν θα το ξανάκανα (μάλλον), αλλ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου