Αναρτήσεις

Δάντης

Εικόνα
  "Nel mezzo del cammin di nostra vita mi ritrovai per una selva oscura che la diritta via era smarrita" (έμμετρη μετάφραση Καζαντζάκη:  "Στο μεσοστράτι απάνω της ζωής μας σε σκοτεινό πλανέθηκα ρουμάνι, τι 'ταν ο δρόμος ο σωστός χαμένος" - "Κωμωδία, Κόλαση Α', στ. 1-3") Έτσι αρχίζει ο Δάντης, ένας από τους τρεις μεγαλύτερους ποιητές του πολιτισμού της Ευρώπης, την Κωμωδία του, που όταν το ακούνε οι Ιταλοί χαίρονται πολύ, όπως χαιρόμαστε εμείς, εάν βρεθούμε σε κάποιον αρχαιολογικό τόπο στην Επίδαυρο ή στη Δωδώνη και ακούσουμε ξαφνικά Γάλλους ή Άγγλους ή Γερμανούς να λένε τον Όμηρο στο πρωτότυπο: "Μήνιν άειδε, θεά, Πηληιάδεο...".  Και νιώθουμε αυτό το συναίσθημα που δεν είναι επιδερμικός σοβινισμός ούτε ξεροκέφαλος τοπικισμός, αλλά κάτι που έχει μια εσωτερική πνευματική ποιότητα. 

Στο δάσος

Εικόνα
  Υπάρχει ένας αρχαίος μύθος. Ο μύθος του Ερυσίχθονα. Ο Ερυσίχθων, νέος, ωραίος, δυνατός, πλούσιος και επιτυχημένος, διατάζει τους δούλους του να κόψουν τα δέντρα του άλσους, που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη Θεά Δήμητρα, για να χτίσει εκεί παλάτι. Ο Ερυσίχθων βλασφημεί κόβοντας το ιερό δέντρο της Θεάς Δήμητρας, τη Λεύκα. Η Δήμητρα θυμώνει και βρίσκει την Πείνα. Της λέει να πάει να βρει τον Ερυσίχθονα και να του δώσει ένα φιλί στο στόμα. Η Πείνα πηγαίνει. Tον βρίσκει να κοιμάται. Του δίνει το φιλί και χάνεται. Εκείνος ξυπνάει κι αισθάνεται λιγούρα. Πεινάει. Τρώει.  Πεινάει κι άλλο. Ξανατρώει. Πεινάει. Πεινάει ακατάσχετα. Αφού έφαγε ότι φαγώσιμο υπήρχε, αρχίζει να τρώει ότι βρίσκει μπροστά του. Τρώει τα ζώα του, τρώει τη γυναίκα του, τρώει τα ξύλα του σπιτιού του. Τρώει τα πάντα. Μέχρι που πια, δεν υπάρχει τίποτα γύρω του και στη μέση της ερημιάς, αγριεμένος τρώει τις σάρκες του. <Έρυσις> θα πει πληγή και <χθών> θα πει γη, δηλαδή Ερυσίχθων μπορεί να σημαίνει και τ...

Διακόσια χιλιόμετρα στη Ναυπακτία

Εικόνα
  Ανατολικά της λίμνης Τριχωνιδας βρίσκεται καλά κρυμμένο ενα ποδηλατικό διαμάντι. Όμορφα χωριά κρυμμένα στα δάση της ορεινής Ναυπακτίας.  Για να τα φτάσεις απαιτείται ισάξια της ομορφιάς τους πληρωμή σε σωματικό πόνο μιας και βρίσκονται σε σχεδόν κάθετες ανηφόρες. Αλλά τελικά αποζημιώνεσαι για την προσπάθεια και με το παραπάνω.  Η διαδρομή κινείται απο το Θερμο προς τον Πλάτανο και απο εκεί στην Ποκιστα και στη Δορβιτσα. Σκληρά ανηφορια που βλέπεις τα συνολικά υψομετρικά να ανεβαίνουν σαν τρελά στο κοντέρ σου. Απο το Στρανωμα θα φτάσεις στον Πόρο, όπου για σχεδόν 3,5 χιλιόμετρα θα ανεβαίνεις σταθερά σε κλίσεις κοντά στο 10% μέχρι που επιτέλους θα ξεκορφισεις μετά το Ριγανι. Μέσω της κλασικής διαδρομής απο γέφυρα Μπανια θα βρεθείς επιτέλους στα ισάδια νότια της Τριχωνιδας.  Ο ποδηλάτης οφείλει να εχει μεριμνήσει για σοβαρή τροφοδοσία στο Θερμο καθώς τα εκατο χιλιόμετρα που ακολουθούν και περιλαμβάνουν τουλάχιστον 3.000 υψομετρικά δεν προσφέρουν την παραμικρή τέτοια δ...

"Τὸν μῦν τὸν ὀρεινὸν καὶ τὸν κατοικίδιον"

Εικόνα
  Διαβάζοντας κανείς τα "Εις Εαυτόν" του Μάρκου Αυρήλιου φτάνει στο σημείο 11.22 όπου έκπληκτος συναντά μια πρόταση πλήρως ασύντακτη. Δεν έχει ούτε ρήμα, ούτε υποκείμενο, ούτε αντικείμενο, παρά μόνον τέσσερις αιτιατικές. Μάλλον, σαν μια σημείωση μοιάζει που θα την έγραψε βιαστικά ίσως κάποιο κρύο βράδυ στις γερμανικές πεδιάδες: «Τὸν μῦν τὸν ὀρεινὸν καὶ τὸν κατοικίδιον καὶ τὴν πτοίαν τούτου καὶ διασόβησιν.» Δηλαδή:  «Τον βουνίσιο ποντικό και τον οικόσιτο και τον φόβο και τον τρόμο του». Ο Μάρκος Αυρήλιος ήθελε να θυμάται τον μύθο του Αισώπου με τον αρουραίο των αγρών και τον ποντικό της πόλης. Τον ξέρουμε; Ήταν ένας αρουραίος που κατοικούσε στην εξοχή. Κάλεσε σε δείπνο έναν φίλο ποντικό από την πόλη και του προσέφερε φρούτα απ’ τα χωράφια. Ο «αστός» ποντικός τα σνόμπαρε αυτά και προσκάλεσε τον «χωριάτη» οικοδεσπότη του στο πλουσιόσπιτο όπου έμενε στην πόλη υποσχόμενος καλύτερο δείπνο. Εκεί στο κελάρι είχε κρέατα, ψάρια, ακόμη και γλυκά.  Πάνω όμως που έτρωγαν, μπήκε ξαφνικ...

Εκατό χιλιόμετρα χωματόδρομου στο Δέλτα του Αχελώου

Εικόνα
  Στη νοτιοδυτική Αιτωλοακαρνανια, εκεί που εκβάλλει στη θάλασσα ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας και αρχαίος θεός της περιοχής, υπάρχει ένας μοναδικός κόσμος.  Ένας κόσμος που μοιάζει να ζει στον δικό του ρυθμό του χωροχρόνου, ανέγγιχτος και αποκομμενος από όλους κι από όλα. Ένας κόσμος που, ακόμα κι αν τον ανακαλύψεις, πάλι δεν θα τον εχεις ανακαλύψει.

Brevet 2026 "Καρπενήσι - Το νέο πράσινο brevet" Post Ride

Εικόνα
  Ολοκληρώθηκε χτες με επιτυχία, φίλοι μου, ένα απο τα πιο δύσκολα brevets του ελληνικού προγράμματος. Ολη μέρα πάνω-κατω στις βουνοκορφές της Ευρυτανίας.  Η διαδρομή δεν σταματάει να παίζει παιχνίδια με το μυαλό απο το πρώτο ως το τελευταίο χιλιόμετρο. "Τι κάνω όλη μέρα εδώ πάνω; Αν συμβεί κάτι δεν θα με βρει ούτε το σούπερ πουμα. Στο βάθος του ορίζοντα φαίνονται μόνο βουνά. Πολλά βουνά. Ολα αυτά πρέπει να τα ανέβεις και να τα κατέβεις για να γυρίσεις πίσω". Βαθιές ανάσες, κλειδώνεις το μυαλό σου και προχωράς. Πετάλι ακαθεκτο. Τι άλλο σου μένει να κάνεις; Δεν πρόκειται να έρθει κανένας να σε πάρει αν πεις "δεν μπορώ άλλο". Είσαι καταδικασμενος να τερματίσεις. Και να τερματίσεις υγιής.  Μοναδική σου σύντροφοι εδώ είναι οι κορυφές των ορεων και οι εκατοντάδες βρύσες που άγνωστοι σε σένα και σε μένα άνθρωποι έφτιαξαν κάποτε για σένα και για μένα. "Εις μνημιν γονέων", "εις μνημιν του αδερφού μου" γράφουν σε μαρμάρινη επιγραφή κάποιες απο αυτές.  ...

Η κατάκτηση του τίτλου του Super Randonneur

Εικόνα
Σήμερα παρέλαβα αυτό το υπέροχο και ξεχωριστό δώρο από τους Hellenic Autonomous Randonneurs ! Μια όμορφη βάση που θα στηριχτούν τα μετάλλια των τεσσάρων brevets που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί η σειρά του Super Randonneur. Το κοιτάζω και σκέφτομαι ότι υπάρχουν διαδρομές που μετριούνται σε χιλιόμετρα και άλλες που μετριούνται σε στιγμές. Υπήρξαν στιγμές που ο δρόμος έμοιαζε ατελείωτος και για μοναδικό συνοδοιπόρο είχα τη σιωπή της νύχτας. Τα πόδια πόνεσαν, το σώμα διαμαρτυρήθηκε, το μυαλό ζήτησε αφορμές να σταματήσει. Κι όμως πάντα υπήρχε μια ακόμη πεταλιά. Έμαθα πως η δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στα πόδια, αλλά στην καρδιά. Έμαθα πως η υπομονή είναι πιο πολύτιμη από την ταχύτητα και πως οι μεγαλύτερες νίκες είναι εκείνες που δεν τις βλέπει κανείς, γιατί δίνονται μέσα μας. Σήμερα κρατώ τον τίτλο του Super Randonneur. Όχι σαν ένα μετάλλιο που αποδεικνύει τι κατάφερα, αλλά σαν μια ήσυχη υπενθύμιση του ανθρώπου που έγινα μέχρι να τον κατακτήσω. Γιατί κάθε ξημέρωμα που με βρήκε πάνω στο πο...