Ubi bene, ibi patria

 

Για τον Ηρακλή, υποστηρίζει ο Επίκτητος (Δ.3.24, 13-17), που περιφερόταν από τόπο σε τόπο, έχοντας αφήσει πίσω στην πατρίδα του τα παιδιά του, για να προσφέρει βοήθεια στους συνανθρώπους του, ο τόπος δεν είχε καμία αξία για την ευτυχία του. Γιατί ήξερε καλά ότι είναι γιος του Δία και, επομένως, συγγενείς του ήταν όλοι οι άνθρωποι. Παντού, λοιπόν, μπορούσε να ζει ευτυχισμένα, γιατί, όπου κι αν βρισκόταν, τα είχε όλα κι ένιωθε συναισθηματική πληρότητα.

Επομένως, ο τόπος δεν μπορεί να είναι ο λόγος της ευτυχίας ή της δυστυχίας μας. Για να νιώσουμε ευτυχισμένοι πρέπει να νιώθουμε πλήρεις, χωρίς επιθυμίες, και σ' αυτό μας βοηθούν οι κρίσεις μας. Αν αυτές είναι ορθές, τότε είμαστε ευτυχισμένοι.

Οι εσφαλμένες κρίσεις μας και μόνο αυτές, γίνονται ο λόγος του προσωπικού μας μαρτυρίου, γιατί τις κουβαλάμε μαζί μας παντού και είναι αυτές που μας παρουσιάζουν τον κόσμο δυσάρεστο.