Μια κοινωνία κρύα σαν ψυγείο

 

"Προοδεύσαμε πολύ σε τούτο τον αιώνα, αλλά δεν ευτυχήσαμε", παρατηρούσε κάποτε ο Ευάγγελος Παπανούτσος. Παραγίναμε διακριτικοί στη συμπεριφορά μας. Η κοινωνική συμβίωση έχει θέσει σαν ακραίο όριο την αποφυγή ενοχλημάτων. Οι πιο εξελιγμένες κοινωνίες, αυτές των δυτικών χωρών, καμαρώνουν για τούτο το μεγάλο κατόρθωμα: ο ένας δεν ενοχλεί τον άλλο.

Όμως το αίσθημα της φιλοξενίας δεν υπάρχει πια. Έγινε λογαριασμός ξενοδοχείου ή εστιατορίου χωρίς σκόπιμα λάθη, άμεμπτη εξυπηρέτηση κλιμακωμένη σε ποσοστά δαπάνης, αδιαφορία όμως για το ποιος είσαι, αρκεί να έχεις, όπως έγραφε ο Σαράντος Καργακος.

Έτσι ο καθένας πορεύεται άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους, ακέραιος αριθμός, ολομόναχος. Κάποτε στο χωριό μου με ενοχλούσαν, σαν έβγαινα περίπατο, εκείνα τα ερωτηματικά: "Τι κάνεις;" - "Πού πας;" - "Τίνος είσαι;". Το θεωρούσα αδιακρισία. Σήμερα περπάτησα πάλι στο χωριό. Εκεί που κάποτε με ήξεραν και οι πέτρες τώρα κανείς δεν με ρώτησε όχι τι κάνω, όχι πού πάω, αλλ' ούτε ποιος είμαι. Ακόμη κι όταν βγήκα από το νεκροταφείο, όπου πήγα να χαιρετίσω κάποια αγαπημένα πρόσωπα που κατοικούν εκεί.

Φοβάμαι ότι (παρα)γίναμε Ευρώπη. Και το πρώτο ευρωπαϊκό προϊόν που αποκτήσαμε είναι το... ψύχος.