Αναρτήσεις

SR-600 Πήλιο και Όσσα "Για το χατήρι σου, Κίσσαβε!"

Εικόνα
Πριν από έναν χρόνο ακριβώς, Οκτώβριος του 2024 ήταν, αποφάσισα για πρώτη φορά στην ποδηλατική μου ζωή να πάρω μέρος σε μια Super Randonnee . Μετά από μελέτη και προσεκτική ανάγνωση των διαδρομών και των υψομετρικών, κατέληξα σε αυτή του Πηλίου, που έχει σχεδιάσει ο Γιάννης Βουκελατος, για τον απλούστατο λόγο ότι φαινόταν (και, τελικά, είναι) μια διαδρομή που ενδείκνυται για κάποιον που ποτέ στη ζωή του δεν έχει δοκιμάσει κάτι ανάλογο, να μπει στη διαδικασία να συμμετάσχει.   Όταν μιλάμε για Super Randonnee , πάνω – κάτω οι περισσότεροι ποδηλάτες, που βρίσκονται στον χώρο των μεγάλων αποστάσεων, γνωρίζουν για το τι πρόκειται. Διαδρομές των 600 χιλιομέτρων που περιλαμβάνουν πάνω από 10.000 θετικά υψομετρικά. Όσο κι αν αυτό μπορεί να ακουστεί κάπως περίεργο, ακόμα και αυτού του είδους οι διαδρομές ενδέχεται να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: είναι οι υπερβολικά δύσκολες (συνήθως άνω των 13.500 υψομετρικών) και οι λεγόμενες πιο μέσης δυσκολίας που κινούνται λίγο πιο πάνω από το όρι...

Μπάρος. Η 2η ανάβαση

Εικόνα
  Στα τελειώματα αυτού του Σεπτέμβρη ο απόκοσμος ταξιδευτής εδοκίμασε τη δεύτερη ανάβαση στο όρος. Παρότι βουνίσιος από καταγωγή και γεννησιμιού, βιάστηκε να προφτάξει τα χιόνια που σε λίγο θα σκεπάσουν τις κορφές. Γιατί σ’ αυτό το ανηφόρισμα δεν ήθελε εξωτερικές αλυκόντιες. Του έφτανε ο μέσα του αγώνας. Ωστόσο σε τούτη τη δεύτερη προσπάθεια ένιωθε πολύ πιο σίγουρος σε σχέση με την πρώτη του φορά. Εκείνο το πρώτο, το αρχαίο βάρος του όρους, τώρα είχε αλλάξει μέσα του αίσθηση. Σαν οι χιλιάδες τόνοι του βράχου να είχαν μεταστοιχειωθεί σε στοιχεία πολύ ελαφριά. Αν ήθελες να ονομάσεις το ύφος του τώρα, θα το ‘λεγες πέτρωση του ανέμου. Ή ανίατη εμμονή. Προτού φτάσει ν’ ανηφορίσει την πρώτη απαγανιά, πέρασε μια μικρή κοιλάδα που την έλεγαν "Στο Μύλο". Κύτταξε τον παλαιό νερόμυλο με το βαγένι, με τη φτερωτή και με τη χελιδόνα του. Κάπου εκεί στη δέση των νερών, ακούμπησε στον όχτο του αυλακιού και θυμήθηκε το τραγούδι που άκουγε παιδί να τραγουδάνε οι δύο μυλωνάδες, ο γέρο Γιαννακός...

Επινιανά Ευρυτανίας: Το μπαλκόνι των Αγράφων

Εικόνα
  Τις πρώτες μέρες της άνοιξης του 1925 φωνές χαράς ακούστηκαν από το μικρό σπίτι του Δημήτρη του τσέλιγκα στο χωριό Επινιανά. Τις φωνές ακολούθησε το κλάμα ενός μωρού. Η γυναίκα του Δημήτρη, η Βασιλική, είχε μόλις φέρει στον κόσμο ένα ακόμα παιδί. Το βάφτισαν και το είπαν Θεόδωρο. Ο Θεόδωρος Χρύσανθος ήταν ο παππούς μου. Γεννήθηκε πριν από εκατό χρόνια σε αυτό το μικρό χωριό των Αγράφων που βασιλεύει το έλατο και η καρυδιά. Αργότερα η οικογένεια έφυγε αναζητώντας καλύτερα βοσκοτόπια στον κάμπο της Αιτωλοακαρνανίας. Μεγάλος άντρας πια ο παππούς μου παντρεύτηκε και έχτισε το σπίτι του στο χωριό Λεσίνι της Αιτωλοακαρνανίας. Η ζωή στάθηκε σκληρή μαζί του αλλά σαν άλλος μυθικός αετός ο γέροντας αναγεννήθηκε από τις στάχτες του και προχώρησε μέχρι τα βαθιά γεράματα. Πέθανε εν ειρήνη το 2016 στα ενενήντα ένα του. Τον αγάπησα πολύ και στάθηκε πολλά πράγματα για μένα, αλλά, κυρίως αυτό, στάθηκε παράδειγμα αντοχής και αντιμετώπισης των τραγικών καταστάσεων που είναι πάντα μέρος της ζωής του...