Λάκκα Σουλίου

 

"Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει επανάληψη του ίδιου συμβάντος, γιατί τίποτα δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς όπως μια γιορτή που ακολουθεί το ίδιο πρόγραμμα, αλλά ποτέ δεν είναι ίδια".

(Ζιλ Ντελέζ, γάλλος φιλόσοφος)

Στην Ήπειρο, στα όρια των νομών Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας στέκονται σαν γεράκια κρεμασμένα στους βράχους τα χωριά του Σουλίου. Ολόκληρη η περιοχή οριοθετείται μεταξύ των βουνών του Σουλίου και της Ολύτσικας που ανάμεσά τους σχηματίζουν μια φυσική λεκάνη (λακούβα, λάκκα) που ιστορικά έχει επικρατήσει να ονομάζεται με τον όρο Λάκκα Σουλίου.

Η σημερινή ποδηλατική μέρα είχε προορισμό τα χωριά του Σουλίου. Τα περισσότερα πλέον με ελάχιστους κατοίκους. Κι όμως η περιοχή αυτή υπήρξε κατά το παρελθόν τόπος σπουδαίας στρατηγικής και οικονομικής σημασίας και για χάρη της χύθηκε ποτάμι το αίμα. Σλάβοι, Βενετοί, Λατίνοι, Βλάχοι, Αλβανοί και Τούρκοι έδωσαν για αιώνες σκληρές μάχες για τον έλεγχο της Λάκκας. Και η περιοχή άλλαζε δυνάστη και αφέντη κάθε τόσο.

Ιστορικά το Σούλι αναδείχτηκε από τη θυσία των κατοίκων του στις μάχες με τον Αλη Πάσα κατά τα πρώτα χρόνια του 1800. Κακοτράχαλος τόπος, απάτητα βουνά με κάθετους κοφτερούς βράχους. "Γιδότοπο" το έλεγε ο Αλής αλλά είχε βαλθεί να το πάρει γιατί γνώριζε από πρώτο χέρι την τεράστια στρατηγική του σημασία. Όποιος μπορούσε να ελέγξει αυτά τα βουνά, έλεγχε αυτόματα ολόκληρο τον κάμπο της Πρέβεζας και το λιμάνι της Πάργας.

Η διαδρομή σήμερα ήταν σκληρή αλλά είχε πολλά να δώσει. Το πρωί πυκνή ομίχλη για δυο-τρεις συνεχόμενες ώρες, έσπασε μετά και αποκαλύφτηκε η σκληρή και άγρια ομορφιά του Σουλίου και των βουνών του. Αξίζει να διοργανωθεί ένα brevet στην περιοχή κάποια στιγμή και ίσως του χρόνου να δοθεί η ευκαιρία.

Ευχαριστώ τον Παναγιώτη που για μια ακόμα φορά συμπαραστάθηκε. Δυνατό, πολύ δυνατό πετάλι, χαρά στην υπομονή του να με περιμένει στα ξεκορφίσματα!