Γυναίκες στην Έρημο

 

Κέρη ΜακΦη, Σύνθια Κάρσον, Κριστιάνα Ταμπουρίνι. Ονόματα παντελώς άγνωστα σε πολλούς, ακόμα και σε όσους από εμάς έχουμε, υποτίθεται, μια κάποια καλή σχέση με τον χώρο των ποδηλατικών υπεραποστάσεων.

Οι τρεις αυτές γυναίκες, μαζί με αρκετές άλλες, συμμετέχουν τις τελευταίες μέρες στον επικό ποδηλατικό αγώνα αντοχής Atlas Mountain Race στα βουνά και στην έρημο του Μαρόκο. Στα όρια της ερήμου Σαχάρα.

Η διαδρομή έχει συνολικό μήκος 1.350 χιλιόμετρα με 25.000 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς και οι συμμετέχοντες καλούνται να ολοκληρώσουν την αποστολή τους μέσα σε χρονικό όριο 8 ημερών. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 6 Φεβρουαρίου, σήμερα διανύουμε την τέταρτη μέρα του.

Βλέποντας τις προσπάθειες των ποδηλατών, ανδρών και γυναικών που παίρνουν μέρος, νιώθω μέσα μου έναν απεριόριστο σεβασμό για όλους τους. Αλλά, κυρίως αυτό, νιώθω αυτό που λέμε στη σύγχρονη γλώσσα μας, ένα "άπειρο ρισπέκτ" στις γυναίκες που βρίσκονται εκεί.

Ο Άτλαντας είναι ένα από τα πιο σκληρά μέρη του κόσμου για να βρεθεί κανείς. Ένα σεληνιακό τοπίο, χωρίς ίχνος ζωής για πολλά χιλιόμετρα, το πολύ πολύ να συναντήσεις κάποια καλύβα γιδοβοσκών μέσα σε μια ολόκληρη μέρα. Το οδικό δίκτυο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο, μιλάμε για σχεδόν αποκλειστικά χωματόδρομους μέσα στην πετρώδη έρημο. Υψηλές θερμοκρασίες τη μέρα, οριακά κάτω ή πάνω από το απόλυτο μηδέν τη νύχτα. Κάποια ψηλά περάσματα έχουν ακόμα και χιόνι.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες κάποιες γυναίκες ταξιδεύουν με το ποδήλατο. Και άντρες, βέβαια. Αλλά στέκομαι πιο πολύ στις γυναίκες. Τι είδους ξωτικά μπορεί να είναι, τι είδους πλάσματα, τι τρομερά θηρία πρέπει να είναι για να επιλέξουν να κάνουν κάτι τέτοιο. Οι γυναίκες αυτές δείχνουν έναν δρόμο που όμοιός του δεν υπάρχει στον κόσμο. Καταρρίπτουν μνήμες, παγωμένες εικόνες, κούφιες γνώμες και μαύρα κατράμι στερεότυπα που με αυτά μεγαλώσαμε όλοι μας:

Οι γυναίκες που φοβούνται το σκοτάδι.

Οι γυναίκες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν στην ερημιά.

Οι γυναίκες που φοβούνται να κοιμηθούν μόνες τους τη νύχτα κάτω από τ' αστέρια.

Η Κέρη, η Σύνθια και η Κριστιάνα δείχνουν έναν άλλο δρόμο. Πρωτοπόρες σε μια εποχή που έρχεται και ήδη έχει χτυπήσει την πόρτα μας και της έχουμε ανοίξει. Οι τρεις τους, μαζί και με μερικές ακόμα, γκρεμίζουν τοίχους που η ανδροκρατούμενη κοινωνία του είδους μας έχτιζε για αιώνες στα δικά της μέτρα. Και το παιχνίδι τώρα αλλάζει.

Η Κέρη, η Σύνθια και η Κριστιάνα είναι εδώ και τέσσερις μέρες στα πετρώδη βουνά του Άτλαντα. Έχουν διανύσει πάνω από 600 χιλιόμετρα, θέλουν ακόμα άλλα τόσα. Και κάθε ώρα που περνάει, κάθε χιλιόμετρο που αφήνουν πίσω τους, με κάθε πεταλιά που κάνουν σκορπίζουν σαν τους κόκκους της άμμου στον αέρα της ερήμου τους φόβους των γυναικών. 

Φόβοι που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Γιατί εμείς, για δικούς μας λόγους, θελήσαμε να είναι οι γυναίκες φοβισμένες. Γιατί η γυναίκα που έχει μάθει να φοβάται είναι εύκολα υπό έλεγχο. 

Μια γυναίκα, όμως, που θα τη βρει σκασμένο ελαστικό στο ποδήλατό της σε ένα βουνό στην έρημο στις 3 τα χαράματα, θα δει το τηλέφωνό της να μην έχει σήμα, θα ξέρει ότι ο πιο κοντινός της άνθρωπος εκείνη τη στιγμή είναι ένας γιδοβοσκός εκατό χιλιόμετρα μακριά, αυτή η γυναίκα δεν πρόκειται να υποταχτεί ποτέ. Σε τίποτα και σε κανέναν.

Απέραντος σεβασμός στις ποδηλάτισσες του Atlas Mountain Race.

Απέραντος σεβασμός στις γυναίκες που τολμούν και κάνουν τέτοια πράγματα. 

Απέραντος σεβασμός στις γυναίκες που γκρεμίζουν τον τοίχο του φόβου που άλλοι έχτισαν γι' αυτές.