Τσεκάροντας το πρόγραμμα των brevets για τη νέα χρονιά, δεν μπορώ παρά να νιώσω ήδη μια νοσταλγία, η οποία θα γίνει μεγαλύτερη όσο περνάει ο καιρός. Γιατί λείπει ένα συγκεκριμένο brevet που πολύ αγαπούσα και το έκανα κάθε χρόνο ανελλιπώς.
Μιλάω για το 400αρι της Λευκάδας που, μαζί με τα υπόλοιπα της σειράς από το Στεριανό Νησί, είναι πια παρελθόν. Είχε κάτι αυτό το brevet που με έκανε κάθε χρόνο να το αγαπώ ακόμα περισσότερο, σαν να ήταν η πρώτη φορά. Αν και σαν διαδρομή δεν ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο, αυτά τα συναισθήματα που μου προκαλούσε η απέραντη ησυχία και η μοναξιά ολόκληρη τη νύχτα καθώς ποδηλατούσα δίπλα στο Ιόνιο ήταν μοναδικά.
Συν τοις άλλοις, ήταν ένα brevet που μου έδωσε και γνώρισα καλούς φίλους με τους οποίους μοιραστήκαμε περιπέτειες, ολονύχτιες συζητήσεις και τη μοναξιά μας κάτω από τα διαμαντένια καρφιά των άστρων στον ουρανό. Θα μου λείψει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου