Στο σκηνικό της ψυχής μας, όπως και στην πραγματική ζωή του φυσικού μας κόσμου, βλέπουμε όλες τις εποχές του χρόνου. Βλέπουμε το φθινόπωρο, το χειμώνα με το κρύο και το χαλάζι, το καλοκαίρι με τη ζέστη και τον καύσωνα και τα αποδεχόμαστε. Αυτό που μετράει να εννοήσουμε είναι ότι η ομορφιά της ζωής και το μεγαλείο και ο προορισμός μας είναι να μάθουμε αυτή την αποδοχή.
Θα έρθει ο χειμώνας, θα έρθει και το καλοκαίρι. Θα το ζήσω, θα το χαρώ, θα το γιορτάσω, αλλά θα έχω μόνιμα στην άκρη του μυαλού μου ότι κι αυτό είναι μια ρευστή κατάσταση μέσα στο ποτάμι της ζωής. Και μετά από αυτό θα έρθει το κρύο, η βροχή κι η παγωνιά. Που, όμως, ξέρω ότι κι αυτά πάλι θα φύγουν. Αυτή η γνώση και η συνείδηση της συνεχούς εναλλαγής είναι που γεμίζει τη ζωή και της δίνει ενδιαφέρον.
Ζω τη ζωή μου με τάξη και στα μέτρα του ανθρώπου, σημαίνει ότι αφήνομαι στις αλλαγές της ζωής χωρίς να βαρυγκομώ.
Σημαίνει ότι βλέπω την ομορφιά σε μια βαριά και μαύρη μέρα του χειμώνα όπως τη βλέπω και σ’ ένα πυρωμένο απομεσήμερο τον Ιούλιο. Δεν μετρώ, δεν λογαριάζω. Είμαι σαν το δέντρο που αδείλιαστο αψηφάει τις μπόρες χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έρχεται. Έρχεται, όμως, μονάχα για κείνους που ξέρουν να προσμένουν, ξένοιαστοι και γαλήνιοι σαν να είχανε μπροστά τους την αιωνιότητα.
Κάθε μέρα που έρχεται και φεύγει μου φέρνει τούτη τη διδαχή (διδαχή πληρωμένη με πόνους, που τους χρωστώ, ωστόσο, χάρη):
Υ π ο μ ο ν ή, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου