Μπάρος ΙΙΙ

 

Η 15η Νοεμβρίου έχει βαριά σημασία για μένα. Αργία εξαιρετέα, που λέμε. Είναι η μέρα που είδα προσπάθειες και κόπους να μηδενίζονται, στιγμές δύσκολες που κανένας δεν μπορούσε να μου εγγυηθεί όχι για το αν θα ξανανέβω στο ποδήλατο, αλλά για το αν θα συνεχίσω τουλάχιστον να περπατάω και να έχω μια κάποια φυσιολογική κινητικότητα.

Πριν 5 χρόνια, τέτοια μέρα βρέθηκα να σέρνομαι στην άσφαλτο σε μια ανεξέλεγκτη περιδίνηση, σε έναν άγριο ερωτικό χορό με τον θάνατο που θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο Danse Macabre. Ωστόσο, πολύ οριακά, αυτόν τον τίτλο δεν τον πήρε και τη δεύτερη ευκαιρία που μου χάρισε η ζωή αποφάσισα να μην την αφήσω να πάει χαμένη. 

Σήμερα, επέτειος εκείνης της σκληρής πτώσης που λίγο έλλειψε να μου ζητήσει να πληρώσω κάτι πολύ περισσότερο από το να εγκαταλείψω μια για πάντα την ποδηλασία, η μοίρα το είχε ταμένο να ανέβω στον Μπάρο. Για τρίτη φορά. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, από το Ματσούκι που, δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου (μπορούν να το ψάξουν οι φίλοι που ασχολούνται με τους αριθμούς) μου φάνηκε ίσως η πιο βατή ανάβαση σε σχέση με τις άλλες δύο (από Κηπίνα και από Ανθούσα). 

Όλα πήγαν όμορφα και κύλησαν ακόμα πιο όμορφα στα Τζουμέρκα που ετοιμάζονται για τον χειμώνα. Τα κοπάδια έχουν φύγει, ησυχία και ηρεμία παντού εκτός από τους ενοχλητικούς με τις μηχανές. Ας είναι, τους αγαπάμε κι αυτούς.

Να έχουμε την υγεία μας, παιδιά. Αυτή είναι η αρχή και το τέλος όλων. Κι αυτή κρατάει τα κλειδιά της κάθε μας ώρας. Αν την έχουμε, όλα είναι περιβόλι. Αν τη χάσουμε, έστω και για μια μέρα, το περιβόλι χάνεται και στη θέση του βγαίνει πρανές γεμάτο βάτα και τριβόλια. 

Να έχουμε, λοιπόν, την υγεία μας. Κι όπως όμορφα μας βρίσκει ο χειμώνας, έτσι και να μας αφήσει όταν έρθει η ώρα για να δώσει τη θέση του στην άνοιξη. Τα λέμε.