Ηλιοταξιδευτής

Στη δυτική Μακεδονία ο χειμώνας έχει ειδοποιήσει για την επικείμενη άφιξη και τα βουνά ετοιμάζουν την υποδοχή του με ένα κόκκινο χαλί από φύλλα οξυάς.  Επιλεγμένες στιγμές από τη χθεσινή περιπλάνηση στο Βίτσι, το σκληρό βουνό που χωρίζει Καστοριά και Φλώρινα και που υποδέχεται μεν τον ποδηλάτη στις ανηφόρες του με βίτσα, αλλά τον ανταμείβει με ψυχική γαλήνη. Αυτό δεν είναι που ψάχνουμε όλοι;  Παρά τις όποιες δυσοίωνες μετεωρολογικές προβλέψεις, το Βίτσι δεν πρόδωσε τις αγνές προθέσεις μας να το ανέβουμε με σύνεση και άδολη περηφάνεια. Συγκράτησε τα μπλαβιά του σύννεφα που για ώρες πολλές γυρόφερναν και σκέπαζαν τις κορυφές του ίδιοι μαύροι γύπες στον ουρανό έτοιμα να μας δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή, και μόνο την ώρα που το αποχαιρετούσαμε μας αντιχαιρέτησε με μερικές σταγόνες που μύριζαν θείο δώρο, έλατο και βελανιδιά.  Εις το επανιδείν, υπέροχο όρος. Ευχαριστώ τον Παναγιώτη για την συμπαράσταση σε μια ακόμα τρέλα μου. Και για την υπομονή του στο εκνευριστικά αργ...

  Στο σκηνικό της ψυχής μας, όπως και στην πραγματική ζωή του φυσικού μας κόσμου, βλέπουμε όλες τις εποχές του χρόνου. Βλέπουμε το φθινόπωρο, το χειμώνα με το κρύο και το χαλάζι, το καλοκαίρι με τη ζέστη και τον καύσωνα και τα αποδεχόμαστε. Αυτό που μετράει να εννοήσουμε είναι ότι η ομορφιά της ζωής και το μεγαλείο και ο προορισμός μας είναι να μάθουμε αυτή την αποδοχή. Θα έρθει ο χειμώνας, θα έρθει και το καλοκαίρι. Θα το ζήσω, θα το χαρώ, θα το γιορτάσω, αλλά θα έχω μόνιμα στην άκρη του μυαλού μου ότι κι αυτό είναι μια ρευστή κατάσταση μέσα στο ποτάμι της ζωής. Και μετά από αυτό θα έρθει το κρύο, η βροχή κι η παγωνιά. Που, όμως, ξέρω ότι κι αυτά πάλι θα φύγουν. Αυτή η γνώση και η συνείδηση της συνεχούς εναλλαγής είναι που γεμίζει τη ζωή και της δίνει ενδιαφέρον. Ζω τη ζωή μου με τάξη και στα μέτρα του ανθρώπου, σημαίνει ότι αφήνομαι στις αλλαγές της ζωής χωρίς να βαρυγκομώ. Σημαίνει ότι βλέπω την ομορφιά σε μια βαριά και μαύρη μέρα του χειμώνα όπως τη βλέπω και σ’ ένα πυρωμένο απ...

  Η 15η Νοεμβρίου έχει βαριά σημασία για μένα. Αργία εξαιρετέα, που λέμε. Είναι η μέρα που είδα προσπάθειες και κόπους να μηδενίζονται, στιγμές δύσκολες που κανένας δεν μπορούσε να μου εγγυηθεί όχι για το αν θα ξανανέβω στο ποδήλατο, αλλά για το αν θα συνεχίσω τουλάχιστον να περπατάω και να έχω μια κάποια φυσιολογική κινητικότητα. Πριν 5 χρόνια, τέτοια μέρα βρέθηκα να σέρνομαι στην άσφαλτο σε μια ανεξέλεγκτη περιδίνηση, σε έναν άγριο ερωτικό χορό με τον θάνατο που θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο Danse Macabre. Ωστόσο, πολύ οριακά, αυτόν τον τίτλο δεν τον πήρε και τη δεύτερη ευκαιρία που μου χάρισε η ζωή αποφάσισα να μην την αφήσω να πάει χαμένη.  Σήμερα, επέτειος εκείνης της σκληρής πτώσης που λίγο έλλειψε να μου ζητήσει να πληρώσω κάτι πολύ περισσότερο από το να εγκαταλείψω μια για πάντα την ποδηλασία, η μοίρα το είχε ταμένο να ανέβω στον Μπάρο. Για τρίτη φορά. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, από το Ματσούκι που, δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου (μπορούν να το ψάξουν οι φίλοι που ασχολ...

  Ακολουθεί μη ποδηλατική ανάρτηση: Αν μπει κανείς σε ενα νηπιαγωγείο και παρακολουθήσει μία ώρα τα παιδιά των 5 και 6 ετών, θα παρατηρήσει να ρωτάνε συνεχώς χίλια δυο πράγματα και να περνούν τη μέρα τους διατυπωνοντας όλο απορίες. "Τι είναι αυτό", "τι είναι εκείνο", "γιατί ο ουρανός είναι μπλε", "γιατί ο ήλιος είναι κίτρινος". Αν ο ίδιος άνθρωπος καθίσει αμέσως μετά σε μια τάξη δημοτικού σχολείου, θα δει μαθητές 12 χρονών της Έκτης Τάξης να παρακολουθούν βαριεστημενα τον δάσκαλο τους για ώρες ολόκληρες. Εκείνος μιλάει, εκείνος τα λέει, εκείνος τα ακούει. Δεν θα ακούσει καμία απορία, καμία αντίρρηση. Κάτι φρικτό συμβαίνει στα παιδιά μας από τα έξι μέχρι τα δώδεκα.

  Τσεκάροντας το πρόγραμμα των brevets για τη νέα χρονιά, δεν μπορώ παρά να νιώσω ήδη μια νοσταλγία, η οποία θα γίνει μεγαλύτερη όσο περνάει ο καιρός. Γιατί λείπει ένα συγκεκριμένο brevet που πολύ αγαπούσα και το έκανα κάθε χρόνο ανελλιπώς. Μιλάω για το 400αρι της Λευκάδας που, μαζί με τα υπόλοιπα της σειράς από το Στεριανό Νησί, είναι πια παρελθόν. Είχε κάτι αυτό το brevet που με έκανε κάθε χρόνο να το αγαπώ ακόμα περισσότερο, σαν να ήταν η πρώτη φορά. Αν και σαν διαδρομή δεν ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο, αυτά τα συναισθήματα που μου προκαλούσε η απέραντη ησυχία και η μοναξιά ολόκληρη τη νύχτα καθώς ποδηλατούσα δίπλα στο Ιόνιο ήταν μοναδικά.  Συν τοις άλλοις, ήταν ένα brevet που μου έδωσε και γνώρισα καλούς φίλους με τους οποίους μοιραστήκαμε περιπέτειες, ολονύχτιες συζητήσεις και τη μοναξιά μας κάτω από τα διαμαντένια καρφιά των άστρων στον ουρανό. Θα μου λείψει.

  Μια αγνή, καθαρή κι αμόλυντη εικόνα ποίησης είναι δύο ποδηλάτες στο δάσος. Μια υπερκόσμια δοξολογία φυσικής τελετουργίας κι ένα εγκώμιο της φυσικής ύπαρξης σε όλο το φάσμα του ορατού. Και του αοράτου.