ΕΙΣΑΓΩΓΗ 1. Η ιδέα Η ιδέα της διοργάνωσης μιας Super Randonnée στην Δυτική Ήπειρο έκανε την εμφάνισή της για πρώτη φορά στο μυαλό μου στις αρχές του 2024. Ο λόγος ήταν τα πολλά και συνεχόμενα ποδηλατικά μου ταξίδια και περιπλανήσεις στην περιοχή και η αίσθηση που μου έδινε κάθε φορά ο τόπος ότι συνεχίζει με πείσμα να επιβιώνει με έναν δικό του ρυθμό στο πέρασμα του χρόνου. Ένας τόπος ξεχασμένος και στην πράξη εγκαταλειμμένος από τους ανθρώπους, είδε σιγά σιγά τη φύση να αναλαμβάνει να κάνει αυτό που εκατομμύρια χρόνια είναι προγραμματισμένη να κάνει: να συμπληρώνει το κενό. Γιατί, ως γνωστόν, η φύση απεχθάνεται το κενό. Τα χωριά άδειασαν από κατοίκους και γέμισαν δέντρα και κλαριά που με στη σειρά τους γέννησαν καινούρια δέντρα και αγκάλιασαν σφιχτά τα σπίτια, τα δρομάκια και τις πλατείες ζητώντας χώρο για να κατοικήσουν αυτά εκεί τώρα. Όποιος περάσει από τα ξεχασμένα χωριά σήμερα θα βρει σφαλιστά πορτοπαράθυρα και ρημαγμένα καλντερίμια. Είδα τα σπίτια τρόχαλα, τς’ αυλές χο...
Η ιδέα του να δοκιμάσω την … τύχη μου στη Super Randonnee της Πελοποννήσου μου είχε για τα καλά καρφωθεί στο μυαλό πριν από τουλάχιστον δύο μήνες. Η Πελοπόννησος γενικότερα είναι ένα μέρος που λέει πολλά για μένα, μιας και εκεί στην ουσία έχω ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου και εκεί έκανα και τα πρώτα μου ποδηλατικά ταξίδια. Το 2008 που ήμουν δάσκαλος σε ένα μικρό χωριό του νομού Ηλείας ήταν η χρονιά που, χωρίς καμία εμπειρία, καμία οργάνωση και καμία προετοιμασία, αποτόλμησα κάτι που ακόμα και σήμερα μου φαίνεται αδιανόητο: να κάνω τον γύρο της Πελοποννήσου και να συμπληρώσω 1.000 χιλιόμετρα. Υψομετρικά δεν είχα μετρήσει, δεν είχα καταγραφικό gps τότε παρά μόνο ένα απλό μικρό κοντεράκι ποδηλάτου των 10 ευρώ. Απλώς ποδηλατούσα για 23 ημέρες κάπου 40 – 50 χιλιόμετρα ημερησίως, όλο παραλιακά κάνοντας συνεχώς μπάνιο στη θάλασσα και ντουζ στις διάφορες ντουζιέρες που υπήρχαν διαθέσιμες στις παραλίες. Το ίδιο πράγμα, με τις ίδιες συνθήκες τώρα δεν θα το ξανάκανα (μάλλον), αλλ...
Πριν από έναν χρόνο ακριβώς, Οκτώβριος του 2024 ήταν, αποφάσισα για πρώτη φορά στην ποδηλατική μου ζωή να πάρω μέρος σε μια Super Randonnee . Μετά από μελέτη και προσεκτική ανάγνωση των διαδρομών και των υψομετρικών, κατέληξα σε αυτή του Πηλίου, που έχει σχεδιάσει ο Γιάννης Βουκελατος, για τον απλούστατο λόγο ότι φαινόταν (και, τελικά, είναι) μια διαδρομή που ενδείκνυται για κάποιον που ποτέ στη ζωή του δεν έχει δοκιμάσει κάτι ανάλογο, να μπει στη διαδικασία να συμμετάσχει. Όταν μιλάμε για Super Randonnee , πάνω – κάτω οι περισσότεροι ποδηλάτες, που βρίσκονται στον χώρο των μεγάλων αποστάσεων, γνωρίζουν για το τι πρόκειται. Διαδρομές των 600 χιλιομέτρων που περιλαμβάνουν πάνω από 10.000 θετικά υψομετρικά. Όσο κι αν αυτό μπορεί να ακουστεί κάπως περίεργο, ακόμα και αυτού του είδους οι διαδρομές ενδέχεται να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: είναι οι υπερβολικά δύσκολες (συνήθως άνω των 13.500 υψομετρικών) και οι λεγόμενες πιο μέσης δυσκολίας που κινούνται λίγο πιο πάνω από το όρι...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου