Διασχίζοντας κανείς τις όμορφες πλαγιές των Τζουμέρκων με το ποδήλατο, φτάνει σε χωριά που δεν είναι πια χωριά. Μα ήταν κάποτε. Κι αν ο ποδηλάτης έχει αυτό που οι ποιητές ονομάζουν εσωτερικό πόνο, τέτοιο βάρος δεν μπορεί να το βαστάξει.
Απελπίζεται. Και κλαίει, και περιγράφει. Και πάει λίγο πιο πέρα, στέκεται κάτω από την ξυνομηλιά που ισκιώνει στην άκρη του δρόμου, βγάζει από το τσαντάκι του οριζόντιου σωλήνα ένα κομμάτι χαρτί και γράφει δυο στίχους:
"Ήταν εκεί ένας άνθρωπος
Κι εδώ ήταν ένας τόπος".
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου