Μια μέρα διαφορετική από τις άλλες στο σχολείο μας!

 Η ΑΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ JASU LIN

Συνηθίζω σχεδόν καθημερινά να πηγαίνω στο σχολείο με το ποδήλατο. Τουλάχιστον, όταν ο καιρός το επιτρέπει. Και για σήμερα το πλάνο ήταν το ίδιο, αλλά η μέρα τελικά είχε άλλα σχέδια. Το πρωί ένας καθαρός ουρανός δεν προμήνυε με τίποτα αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει και να κάνει τα όμορφα σχέδια να αλλάξουν αναγκάζοντάς με τελικά να πάρω το αυτοκίνητο και να κάνω με αυτό την καθημερινή διαδρομή που κάνω με το ποδήλατο.

Το χιόνι στην περιοχή μας τα τελευταία χρόνια δεν είναι συχνό φαινόμενο. Το αντίθετο. Νομίζω έχει να χιονίσει τουλάχιστον μια επταετία. Σήμερα, πάντως, το έριξε και για κάποιες ώρες, μάλιστα, για τα καλά. Από το πουθενά, πάντως. Στις 8 το πρωί ο ουρανός ήταν γαλανός, στις 9 συννέφιασε και σε μισή ώρα ξεκίνησε να το ρίχνει. Ωραία πράγματα.

Μπήκα, λοιπόν, στο αμάξι και έφυγα για το σχολείο βάζοντάς τα με την τύχη μου που θα έμενα μία – ακόμα – μέρα χωρίς πετάλι. Καθ’ οδόν χιόνιζε αρκετά δίνοντας στο τοπίο αυτή την όμορφη εικόνα που, σε συνδυασμό με τη γαλήνη και την ησυχία, δίνει κάθε φορά το χιόνι όταν πέφτει. 

Λίγο πριν φτάσω, στα δεξιά του δρόμου τον είδα! Μου έκανε εντύπωση το θέαμα αυτού του ποδηλάτη μέσα στο χιόνι και αποφάσισα να τον τραβήξω κάποιες φωτογραφίες. Τον πέρασα και σταμάτησα εκατό μέτρα μπροστά. Άμεσα ξεκίνησε η επανάληψη των αγγλικών μου ρωτώντας τον αν χρειάζεται κάτι. Κρύωνε πολύ και είχε παγώσει. 

«Προχώρα», του λέω «και σε περιμένω σε ένα χιλιόμετρο στο αμέσως επόμενο χωριό. Θα σου έχω κάτι».

Έφυγα και ένα λεπτό μετά έφτασα στο χωριό που βρίσκεται το σχολείο μου. Κατευθείαν στο πρώτο μίνι μάρκετ, στην είσοδο του χωριού, αγόρασα δυο νερά, δυο μπανάνες και μια πορτοκαλάδα και τον περίμενα. Δεν άργησε καθόλου. Του τα έδωσα και τότε του έκανα την πρόταση:

«Εδώ δίπλα, στα 300 μέτρα, είναι το σχολείο μου. Έλα, σε περιμένουμε! Θα χιονίζει όλη μέρα εδώ, δεν μπορείς να συνεχίσεις. Έλα να ξεκουραστείς και βλέπεις τι θα κάνεις».

Δέχτηκε με χαρά και δυο λεπτά μετά εμφανίστηκε στο σχολείο μας. Ακολούθησε το απόλυτο πανηγύρι!

Τα παιδιά έπαθαν την πλάκα της ζωής τους με τον νέο «συμμαθητή» από την Κίνα! Τον πήραμε μέσα στην τάξη μας να ζεσταθεί και να μιλήσουμε. Εγώ να συνεννοούμαι μαζί του στα αγγλικά και να μεταφέρω στα παιδιά αυτά που έλεγε. Είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό, ο παιδικός τους εγκέφαλος αδυνατούσε να χωρέσει ότι ο νέος μας φίλος είχε ξεκινήσει από την Κίνα πριν από 150 μέρες (ολογράφως: εκατόν πενήντα μέρες) με το ποδήλατο με σκοπό να γυρίσει ολόκληρο τον κόσμο.

Ακολούθησε το αστείο με το όνομά του: Yasu! Όταν ήρθε η ώρα να σχολάσουμε, τα παιδιά αποχαιρετούσαν λέγοντας «γεια σου» και αυτός νόμισε ότι απλώς λένε το όνομά του! 

«Yasu means goodbye in Greek language», ξηγήθηκα εγώ στην άπταιστη αγγλική και ένα lower αυτοαναφλέχθηκε. 

«Oh, okey, nice! Yasu, goodbye!», να λέει ο Γιάσου!

Όταν έφυγαν τα παιδιά για τα σπίτια τους, πιάσαμε καλή κουβέντα με τον ταξιδιώτη που βρέθηκε στα μέρη μας. 

Το ταξίδι του ξεκίνησε στα μέσα Αυγούστου από το Πεκίνο. Μέσα σε 150 μέρες έχει κάνει περίπου 9.000 χιλιόμετρα ταξιδεύοντας προς τα δυτικά με στόχο να κυκλώσει τον κόσμο και κάποια στιγμή να βρεθεί ξανά στην πατρίδα του. Στο ταξίδι του πέρασε από τις στέπες της Μογγολίας και του Καζακστάν, στα ταραγμένα και άγρια βουνά του Ουζμπεκιστάν και του Κιργιστάν μέχρι να βρεθεί στην Τουρκία και στις ακτές του Αιγαίου Πελάγους το οποίο διέσχισε με πλοίο από τη Χίο για Πειραιά. 

Στην Ελλάδα βρέθηκε την Πρωτοχρονιά. Σκοπεύει να συνεχίσει το ταξίδι του βόρεια από Αλβανία προς την Ευρώπη και, κάποια στιγμή, να βρεθεί μπροστά στον Ατλαντικό, τον οποίο δεν ξέρει ακόμα πώς θα διασχίσει. Ίσως αεροπορικώς, ίσως με πλοίο. «Ίσως και με θαλάσσιο ποδήλατο», του λέω και γελάει πολύ.

Είναι ήρεμος και πολύ ευγενικός. Τυπικός της Άπω Ανατολής. Πάντα τους συμπαθούσα αυτούς τους λαούς. Μου λέει ότι το ταξίδι του δίνει ηρεμία και γαλήνη. Μου μιλάει για τις εμπειρίες του. Για την ουρά 30 χιλιομέτρων που σχηματίζουν οι νταλίκες στα σύνορα Κίνας – Μογγολίας, για τις 36 φορές που τον έχει πιάσει λάστιχο στο ταξίδι, για τους τεράστιους Καυκάσιους ποιμενικούς που τον κυνήγησαν στα ορεινά της Γεωργίας, για τον υπέροχο κόσμο που ζούμε αλλά δεν το έχουμε καταλάβει. 

«Ο κόσμος είναι πολύ ευγενικός και γενναιόδωρος», μου λέει. «Σε χωριά στο πουθενά στην έρημο της Μογγολίας και στα βουνά του Κιργιστάν είχαν πάντα κάτι για μένα. Με δέχονταν στα σπίτια τους, μου μαγείρευαν και με άφηναν να περάσω τις νύχτες μου εκεί». 

Του είπα για τα δικά μου ποδηλατικά ταξίδια. Για τις μεγάλες αποστάσεις που παίρνω μέρος, δεν γνώριζε τι σημαίνει brevets, δεν γνώριζε ότι υπάρχει αυτός ο θαυμαστός κόσμος των υπεραποστάσεων που καλύπτουμε 300 και 400 και 600 χιλιόμετρα συνεχόμενα. Κατανοητό, φυσικά. Ο τουρισμός είναι κάτι τελείως το διαφορετικό. Ίσως κάποια στιγμή, εμείς οι randonneurs να πρέπει να αυτοπροσδιοριστούμε ξανά. Δεν είναι ποδηλατικός τουρισμός τα brevets. Απορώ που ακόμα τα λέμε έτσι.

Ένα ταξίδι με ποδήλατο είναι τα σταθερά 50 με 100 χιλιόμετρα τη μέρα που, όπως μου είπε, κάνει καθημερινά ο Yasu. Και βλέπει τον κόσμο και τον ζει και τον αναπνέει. Οι δικοί μας αγώνες αντοχής των 400 χιλιομέτρων που καταλήγεις ρετάλι στις 5 τα χαράματα να κάνεις ποδήλατο με το ένα μάτι κλειστό δεν είναι ταξίδι με ποδήλατο. Κάτι άλλο είναι.

Ο Yasu κάποια στιγμή ξεκίνησε να στήνει τη σκηνή του κάτω από ένα υπόστεγο που υπάρχει στο προαύλιο του σχολείου. 

«Θα κρυώσεις πολύ», του λέω. «Έλα, σου έχω ξενοδοχείο 5 αστέρων!».

Προφανώς το είπα για λόγους ευγένειας. Σε έναν άνθρωπο που έχει κοιμηθεί στα 4.000 μέτρα υψόμετρο στο Κιργιστάν αυτό πρέπει να ακούστηκε πραγματικά αστείο. 

Τον πήγα δίπλα σε ένα μικρό κτίριο που, κάποτε, έσφυζε από ζωή καθώς το σχολείο μας είχε πολλά παιδιά. Τώρα ερημώνει κι αυτό όπως και τα χωριά όλης της περιοχής. Ευκαιρία να πάρουν λίγη ζωή και πάλι αυτές οι αίθουσες. Και να φιλοξενήσουν έναν άνθρωπο που γυρίζει τον κόσμο.

Ο φίλος μας με ευχαρίστησε από τα βάθη της καρδιάς του. Τραβούσε συνεχώς βίντεο και φωτογραφίες για το TikTok (έχουν μεγάλη τρέλα οι ανατολίτες με αυτά τα πράγματα!) και έκανε ένα σύντομο live σε βίντεο στα social για ένα μικρό χωριό και άγνωστο χωριό στη Δυτική Ήπειρο που ο δρόμος τον έφερε σήμερα.

«Συνέβη κάτι σε αυτό το τεράστιο ταξίδι σου που να σε έκανε να φοβηθείς πολύ;», τον ρωτάω λίγο πριν φύγω.

«Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Συνάντησα μόνο ευγενικούς ανθρώπους», είναι τα λόγια του.

«Μήπως τελικά ο κόσμος μας είναι ένα πολύ ασφαλές μέρος;», του κάνω την τελευταία ερώτηση.

«Ναι. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό», απαντάει.

Τον αποχαιρετώ. Με κυττάζει με πραγματική ευγνωμοσύνη. Στα μάτια του βλέπω αρκετή σοφία και πολιτισμό. Και είναι πιτσιρικάς ο άτιμος, όχι πάνω από είκοσι πέντε χρονών. Είναι το ταξίδι που σε γεμίζει από αυτά.

Απόψε έχει πολύ κρύο στην περιοχή μας. 

Νιώθω κομμάτι χαρούμενος που ένας συνάνθρωπός μας, δεν έχει σημασία αν είναι ποδηλάτης όπως είμαστε και εμείς όλοι μας, ένας άνθρωπος που απλώς επέλεξε να δει ολόκληρο τον κόσμο και ο δρόμος τον έβγαλε στα μέρη μας, θα έχει να κοιμηθεί κάπου στεγνά και ήσυχα. 

Νιώθω κομμάτι χαρούμενος που γίναμε μέρος αυτού του ταξιδιού. Και αυτό το μέρος αυτού του ταξιδιού, αυτός ο άνθρωπος θα το διηγείται σε άλλες περιοχές του κόσμου. Θα γυρίσει πίσω στην Κίνα και θα πει ότι κάποτε σε ένα μικρό χωριό της Ηπείρου που έχει μόνο δέκα μαθητές βρέθηκε στο σχολείο και έπαιξε χιονοπόλεμο με τα παιδιά. Και κάποιος ενδιαφέρθηκε για αυτόν και τον άφησε να περάσει μια ήσυχη και ζεστή νύχτα σε μια άδεια, παλιά σχολική αίθουσα την ώρα που έξω έπεφτε χιόνι.

Γιατί, πράγματι, ίσως ο κόσμος μας να είναι ένα πολύ ασφαλές μέρος. Αρκεί να τον κυττάξουμε με μάτι παιδικό και άδολο.

Καλή συνέχεια στο ταξίδι σου, φίλε Yasu!

Θα παρακολουθώ το ταξίδι αυτού του μοναχικού Κινέζου ποδηλάτη και συχνά – πυκνά θα σας ενημερώνω από εδώ για την πορεία του, αγαπημένοι μου φίλοι.