Ηλιοταξιδευτής

Πριν από σχεδόν τριάντα αιώνες ο Ηράκλειτος, αυτός ο σκοτεινός προσωκρατικός, μας είπε, μέσα στα άλλα, και μια ακόμα κουβέντα: "Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ" Δεν μπορείς, μας λέει, να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. Η άποψη αυτή έχει την έννοια ότι είναι αδύνατον να διασχίσουμε δύο φορές τον ίδιο ποταμό γιατί, κάθε στιγμή που περνάει, το νερό δεν είναι το ίδιο αλλά αντικαθίσταται. Είναι η σύλληψη του αέναου γίγνεσθαι, της διαρκούς μεταβολής, που χαρακτηρίζει ολόκληρο το σύμπαν. Η πραγματικότητα, η σταθερότητα που νομίζουμε, είναι η μεταβολή. Ο χρόνος κινείται σαν το ποτάμι. Δεν γυρίζει πίσω. Μεταφέροντας την άποψη αυτή στη δική μας καθημερινή ζωή, καταλαβαίνουμε ότι αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το να προσπαθούμε συνεχώς να βιώνουμε την κάθε μας ημέρα στο έπακρο. Και να παίρνουμε ό,τι χαρές έχει να μας δώσει. Γιατί η ζωή δεν δέχεται αναβολές ούτε είναι αναστρέψιμη.  Που σημαίνει ότι πρέπει να θυμόμαστε ότι το σήμερα είναι μόνο άπαξ και να μην φανταζόμαστε ότ...

Ο ήλιος της τελευταίας μέρας του Φλεβάρη μόλις είχε αρχίσει να δίνει τα πρώτα απαλά πρωινά του χάδια στον κάμπο της κεντρικής Μακεδονίας και στα μάρμαρα των τάφων της Βεργίνας. Εκεί που για δυόμιση χιλιάδες χρόνια κοιμάται τον ύπνο τον ανεξύπνητο ο μεγάλος βασιλιάς των Μακεδόνων, αυτός που μοίρα σκληρή τον χτύπησε μία στο μάτι και μία στο στήθος. Και που έκαμε έναν γιο. Έναν, αλλά λέοντα. Μαζί με τους αγρούς και τα βασιλικά μνήματα ο ήλιος της Βεργίνας πήρε να ρίχνει και μια δέσμη από φως στο σημείο που εκείνη την ώρα είχαν συγκεντρωθεί εκατόν δέκα αγνοί άνθρωποι. Καθαροί στο μέσα και στο έξω τους. Εκατόν δέκα ψυχές που έγιναν οι ψηφίδες ενός έργου τέχνης που ξεκίνησε να παίρνει μορφή πάνω στην πρωινή υγρασία της ασφάλτου. Δεν ήταν απλώς ποδηλάτες. Ήταν συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι 200 χιλιομέτρων, όπου ο προορισμός ήταν και είναι πάντα δευτερεύων μπροστά στο «μαζί». Δυσκολευόσουν να τους ξεχωρίσεις γιατί το χαμόγελό τους ήταν ολόιδιο. Κι όταν δυο, τρεις ή πολλοί άνθρωποι έχουν στο πρόσω...

  Ένα από τα ωραιότερα brevets που έχω πάρει μέρος, πέρασε στην ιστορία χτες. Ιδιαίτερο όχι απλώς και μόνο για την ομορφιά της διαδρομής, όσο για την ομορφιά των ανθρώπων του: των συμμετεχόντων και των διοργανωτών. Ο Στράτος μας, ο δικός μας Στράτος έγραψε ιστορία χτες και έβαλε το όνομά του ως συνώνυμο δίπλα στην έννοια "ικανός διοργανωτής". Η ποδηλατική μας κοινότητα του χρωστάει πολλά. Είμαστε τυχεροί που ζούμε στην εποχή του και τον έχουμε μαζί μας να δημιουργεί τέτοιες εκδηλώσεις. Το πρώτο στα χρονικά brevet των Hellenic Autonomous Randonneurs ! Με περίπου 110 ποδηλάτες να στέκονται στην εκκίνηση το πρωί. Με υγεία και στα επόμενα! Θα γράψω και πιο αναλυτικά τη συνολική μου εμπειρία τις επόμενες μέρες! Καλή ξεκούραση στους φίλους, εις το επανιδείν!

  O Kροίσος βασιλιάς της Λυδίας, γνωστός για τα πλούτη του, πίστευε ότι ήταν ο ευτυχέστερος άνθρωπος στη γη. Όταν συναντήθηκε με τον Σόλωνα, αντί να πάρει επιβεβαίωση γιαυτή την πεποίθησή του, έλαβε την απάντηση : «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» και ως γνωστόν επιβεβαιώθηκε. Την ανθρώπινη μοίρα περιγράφει ποιητικά ο μεγάλος λυρικός και ελεγειακός της αρχαιότητας, Σιμωνίδης: "Είσαι άνθρωπος, και γι’ αυτό ποτέ μην πεις τι μέλλει αύριο να συμβεί, μήτε να προβλέψεις, σαν δεις κανέναν να ευτυχεί, πόσον καιρό θα κρατήσει αυτό. Γιατί τόσο γοργό σαν την αλλαγή της μοίρας δεν είναι ούτε το φτερούγισμα της μακρόπτερης μύγας".

  "Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχει επανάληψη του ίδιου συμβάντος, γιατί τίποτα δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς όπως μια γιορτή που ακολουθεί το ίδιο πρόγραμμα, αλλά ποτέ δεν είναι ίδια". (Ζιλ Ντελέζ, γάλλος φιλόσοφος) Στην Ήπειρο, στα όρια των νομών Ιωαννίνων και Θεσπρωτίας στέκονται σαν γεράκια κρεμασμένα στους βράχους τα χωριά του Σουλίου. Ολόκληρη η περιοχή οριοθετείται μεταξύ των βουνών του Σουλίου και της Ολύτσικας που ανάμεσά τους σχηματίζουν μια φυσική λεκάνη (λακούβα, λάκκα) που ιστορικά έχει επικρατήσει να ονομάζεται με τον όρο Λάκκα Σουλίου. Η σημερινή ποδηλατική μέρα είχε προορισμό τα χωριά του Σουλίου. Τα περισσότερα πλέον με ελάχιστους κατοίκους. Κι όμως η περιοχή αυτή υπήρξε κατά το παρελθόν τόπος σπουδαίας στρατηγικής και οικονομικής σημασίας και για χάρη της χύθηκε ποτάμι το αίμα. Σλάβοι, Βενετοί, Λατίνοι, Βλάχοι, Αλβανοί και Τούρκοι έδωσαν για αιώνες σκληρές μάχες για τον έλεγχο της Λάκκας. Και η περιοχή άλλαζε δυνάστη και αφέντη κάθε τόσο. Ιστ...

  Κέρη ΜακΦη, Σύνθια Κάρσον, Κριστιάνα Ταμπουρίνι. Ονόματα παντελώς άγνωστα σε πολλούς, ακόμα και σε όσους από εμάς έχουμε, υποτίθεται, μια κάποια καλή σχέση με τον χώρο των ποδηλατικών υπεραποστάσεων. Οι τρεις αυτές γυναίκες, μαζί με αρκετές άλλες, συμμετέχουν τις τελευταίες μέρες στον επικό ποδηλατικό αγώνα αντοχής Atlas Mountain Race στα βουνά και στην έρημο του Μαρόκο. Στα όρια της ερήμου Σαχάρα. Η διαδρομή έχει συνολικό μήκος 1.350 χιλιόμετρα με 25.000 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς και οι συμμετέχοντες καλούνται να ολοκληρώσουν την αποστολή τους μέσα σε χρονικό όριο 8 ημερών. Ο αγώνας ξεκίνησε στις 6 Φεβρουαρίου, σήμερα διανύουμε την τέταρτη μέρα του. Βλέποντας τις προσπάθειες των ποδηλατών, ανδρών και γυναικών που παίρνουν μέρος, νιώθω μέσα μου έναν απεριόριστο σεβασμό για όλους τους. Αλλά, κυρίως αυτό, νιώθω αυτό που λέμε στη σύγχρονη γλώσσα μας, ένα "άπειρο ρισπέκτ" στις γυναίκες που βρίσκονται εκεί. Ο Άτλαντας είναι ένα από τα πιο σκληρά μέρη του κόσμου για να β...