Ηλιοταξιδευτής

  Εναλλακτικό ερώτημα: Θα συμμετείχαν σε ένα brevet ο Αναξίμανδρος και ο Ηράκλειτος; Είναι τρεις τα ξημερώματα κάπου ανάμεσα σε δύο χωριά που τα ονόματά τους δεν θυμάσαι πια. Το μόνο που βλέπεις είναι ο μικρός κύκλος φωτός που σχηματίζει ο φακός σου στον δρόμο και το μόνο που ακούς είναι η αλυσίδα σου και η βαριά σου ανάσα. Εκεί, στην απόλυτη ερημιά, το brevet σταματά να είναι μια ποδηλατική διαδρομή και μετατρέπεται σε μια δική σου, εσωτερική αναμέτρηση, με τον ίδιο σου τον εαυτό. Από ένας απλός αναβάτης που καλύπτει αποστάσεις γίνεσαι τώρα μια συνείδηση που κινείται μέσα στο κενό του χώρου, προσπαθώντας να ερμηνεύσει εσωτερικά θέματα και ερωτήματα που ποτέ δεν τόλμησε να διατυπώσει ανοιχτά. Σε εκείνο το σημείο, πολλές φορές είναι που το σώμα σου εκπέμπει σήματα κινδύνου, αλλά το μυαλό σου αρχίζει να λειτουργεί με μια παράξενη, κρυστάλλινη διαύγεια. Το άγχος της δουλειάς, οι εκκρεμότητες της πόλης, οι θόρυβοι και τα προβλήματα της καθημερινότητας σωπαίνουν, μικραίνουν και καταντού...

Πριν από σχεδόν τριάντα αιώνες ο Ηράκλειτος, αυτός ο σκοτεινός προσωκρατικός, μας είπε, μέσα στα άλλα, και μια ακόμα κουβέντα: "Ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ" Δεν μπορείς, μας λέει, να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. Η άποψη αυτή έχει την έννοια ότι είναι αδύνατον να διασχίσουμε δύο φορές τον ίδιο ποταμό γιατί, κάθε στιγμή που περνάει, το νερό δεν είναι το ίδιο αλλά αντικαθίσταται. Είναι η σύλληψη του αέναου γίγνεσθαι, της διαρκούς μεταβολής, που χαρακτηρίζει ολόκληρο το σύμπαν. Η πραγματικότητα, η σταθερότητα που νομίζουμε, είναι η μεταβολή. Ο χρόνος κινείται σαν το ποτάμι. Δεν γυρίζει πίσω. Μεταφέροντας την άποψη αυτή στη δική μας καθημερινή ζωή, καταλαβαίνουμε ότι αυτό που έχει τελικά σημασία είναι το να προσπαθούμε συνεχώς να βιώνουμε την κάθε μας ημέρα στο έπακρο. Και να παίρνουμε ό,τι χαρές έχει να μας δώσει. Γιατί η ζωή δεν δέχεται αναβολές ούτε είναι αναστρέψιμη.  Που σημαίνει ότι πρέπει να θυμόμαστε ότι το σήμερα είναι μόνο άπαξ και να μην φανταζόμαστε ότ...

Ο ήλιος της τελευταίας μέρας του Φλεβάρη μόλις είχε αρχίσει να δίνει τα πρώτα απαλά πρωινά του χάδια στον κάμπο της κεντρικής Μακεδονίας και στα μάρμαρα των τάφων της Βεργίνας. Εκεί που για δυόμιση χιλιάδες χρόνια κοιμάται τον ύπνο τον ανεξύπνητο ο μεγάλος βασιλιάς των Μακεδόνων, αυτός που μοίρα σκληρή τον χτύπησε μία στο μάτι και μία στο στήθος. Και που έκαμε έναν γιο. Έναν, αλλά λέοντα. Μαζί με τους αγρούς και τα βασιλικά μνήματα ο ήλιος της Βεργίνας πήρε να ρίχνει και μια δέσμη από φως στο σημείο που εκείνη την ώρα είχαν συγκεντρωθεί εκατόν δέκα αγνοί άνθρωποι. Καθαροί στο μέσα και στο έξω τους. Εκατόν δέκα ψυχές που έγιναν οι ψηφίδες ενός έργου τέχνης που ξεκίνησε να παίρνει μορφή πάνω στην πρωινή υγρασία της ασφάλτου. Δεν ήταν απλώς ποδηλάτες. Ήταν συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι 200 χιλιομέτρων, όπου ο προορισμός ήταν και είναι πάντα δευτερεύων μπροστά στο «μαζί». Δυσκολευόσουν να τους ξεχωρίσεις γιατί το χαμόγελό τους ήταν ολόιδιο. Κι όταν δυο, τρεις ή πολλοί άνθρωποι έχουν στο πρόσω...

  Ένα από τα ωραιότερα brevets που έχω πάρει μέρος, πέρασε στην ιστορία χτες. Ιδιαίτερο όχι απλώς και μόνο για την ομορφιά της διαδρομής, όσο για την ομορφιά των ανθρώπων του: των συμμετεχόντων και των διοργανωτών. Ο Στράτος μας, ο δικός μας Στράτος έγραψε ιστορία χτες και έβαλε το όνομά του ως συνώνυμο δίπλα στην έννοια "ικανός διοργανωτής". Η ποδηλατική μας κοινότητα του χρωστάει πολλά. Είμαστε τυχεροί που ζούμε στην εποχή του και τον έχουμε μαζί μας να δημιουργεί τέτοιες εκδηλώσεις. Το πρώτο στα χρονικά brevet των Hellenic Autonomous Randonneurs ! Με περίπου 110 ποδηλάτες να στέκονται στην εκκίνηση το πρωί. Με υγεία και στα επόμενα! Θα γράψω και πιο αναλυτικά τη συνολική μου εμπειρία τις επόμενες μέρες! Καλή ξεκούραση στους φίλους, εις το επανιδείν!