Ηλιοταξιδευτής

  Κατοικούμε σε έναν γαλαξία γιγάντιο που περιέχει τουλάχιστον διακόσια δισεκατομμύρια άστρα. Σχεδόν από τις απαρχές του κόσμου, εδώ και δεκατέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια, πορεύεται μέσα στο αχανές σκοτάδι του σύμπαντος με τις σπινθηροβόλες αστραφτερές σπείρες του να περιστρέφονται γύρω από το υπέρλαμπρο κέντρο του. Σαν ιπτάμενος δίσκος δίχως προορισμό ταξιδεύει και ταξιδεύει. Κι εμείς μαζί του. Δεν είναι, όμως, ένας μοναχικός ταξιδιώτης. Παντού υπάρχουν μακρινοί και κοντινοί συγγενείς. Άλλοι γαλαξίες που κι εκείνοι ταξιδεύουν και χαράζουν τη μοίρα τους μέσα στο γνωστό μας μεγαλειώδες σκοτεινό πέλαγος. Κι όπου και να στρέψουμε το βλέμμα μας, βρίσκουμε ολοένα και περισσότερους τέτοιους συγγενείς σ’ αυτή την τεράστια γαλαξιακή οικογένεια. Ο συνολικός αριθμός των γαλαξιών στο σύμπαν φτάνει τον ασύλληπτο για τον νου μας αριθμό των δύο τρισεκατομμυρίων γαλαξιών. Μα δεν είναι η καρδιά μας αρκετά μεγάλη για να αντέξει τέτοιο πλούτο. Γι’ αυτό επιστρέφω στα δικά μας, στα οικεία, στο δικό μα...

Μέσα στην παγωμένη αγκαλιά του χειμώνα ο αέρας, κοφτερός σαν μαχαίρι, του δάγκωνε τις παρειές και τα χέρια, παρά τα γάντια που φορούσε, τα ένιωθε να μουδιάζουν. Ωστόσο, κάθε πεταλιά ήταν κι ένας παλμός της καρδιάς του, ένας ρυθμός που συγχρονιζόταν με την παγωμένη ανάσα της φύσης γύρω του. Τα δέντρα γυμνά, σαν σκελετοί, υψώνονταν στον ουρανό, ενώ η ομίχλη απλωνόταν ίδιο πέπλο μυστηρίου πάνω από τη γη. Μα μέσα στην ψύχρα, η ψυχή του φλεγόταν. Ένιωσε κιόλας να τον διαπερνά ένας ανεπαίσθητος ενθουσιασμός. Ήταν η αίσθηση της επιβίωσης, η απόλαυση του να νιώθει ζωντανός μέσα στην απόλυτη σιωπή της χειμωνιάτικης μέρας. Οι ήχοι του κόσμου είχαν χαθεί· μόνο ο ήχος των τροχών του πάνω στον παγωμένο δρόμο και ο σταθερός ρυθμός της αναπνοής του γέμιζαν τον χώρο. Στοχάστηκε πάνω στην απλότητα της στιγμής. "Τίποτα περιττό δεν υπάρχει εδώ", είπε. "Μόνο εγώ, ο δρόμος και το κρύο". Το μυαλό του πήρε να ταξιδεύει, να ελευθερώνεται από τις ανησυχίες της καθημερινότητας, κι η καρδιά τ...

Αν και, από άποψη, δεν είμαι και πολύ των "τίτλων", παρόλα αυτά είναι μια χαριτωμένη και όμορφη εικόνα. Η σειρά 200-300-400-600 χιλιόμετρα σε μπρεβε μέσα σε ένα χρόνο έχει κούραση, πόνους, πολλά ξενύχτια (αλήθεια, τι όμορφες που είναι οι νύχτες μας όταν ποδηλατουμε και είμαστε εμείς και από πάνω μας τα αστέρια στις μοναχικές και μεγάλες ώρες εκεί πριν το ξημέρωμα), αρκετή γλυκιά ταλαιπωρία και ζορικη κακουχία. Αλήθεια, αξίζει όλο αυτό; Ποιος να απαντήσει! Και τι να πει! Για να το κάνουμε, μάλλον θα αξίζει. Άλλωστε, δεν έχουν όλα τα ερωτήματα μια και μοναδική απάντηση. Αγαπάμε το ποδήλατο, αγαπάμε τα μπρεβε, αγαπάμε τα ταξίδια πάνω στους δύο τροχούς μας που κινούνται μόνο με τη δική μας δύναμη. Και, κυρίως αυτό, αγαπάμε τη ζωή και είμαστε ευγνώμονες για το δώρο που μας δίνει να κάνουμε τα πράγματα που μας γεμίζουν. Αυτά δεν είναι δεδομένα, υπάρχουν συνάνθρωποι μας που δεν έχουν αυτές τις ευκαιρίες. Εμείς που τις έχουμε, για όσο τις έχουμε, να τις εκτιμάμε. Και να τις ζούμε στο...