Επινιανά Ευρυτανίας: Το μπαλκόνι των Αγράφων
Τις πρώτες μέρες της άνοιξης του 1925 φωνές χαράς ακούστηκαν από το μικρό σπίτι του Δημήτρη του τσέλιγκα στο χωριό Επινιανά. Τις φωνές ακολούθησε το κλάμα ενός μωρού. Η γυναίκα του Δημήτρη, η Βασιλική, είχε μόλις φέρει στον κόσμο ένα ακόμα παιδί. Το βάφτισαν και το είπαν Θεόδωρο. Ο Θεόδωρος Χρύσανθος ήταν ο παππούς μου. Γεννήθηκε πριν από εκατό χρόνια σε αυτό το μικρό χωριό των Αγράφων που βασιλεύει το έλατο και η καρυδιά. Αργότερα η οικογένεια έφυγε αναζητώντας καλύτερα βοσκοτόπια στον κάμπο της Αιτωλοακαρνανίας. Μεγάλος άντρας πια ο παππούς μου παντρεύτηκε και έχτισε το σπίτι του στο χωριό Λεσίνι της Αιτωλοακαρνανίας. Η ζωή στάθηκε σκληρή μαζί του αλλά σαν άλλος μυθικός αετός ο γέροντας αναγεννήθηκε από τις στάχτες του και προχώρησε μέχρι τα βαθιά γεράματα. Πέθανε εν ειρήνη το 2016 στα ενενήντα ένα του. Τον αγάπησα πολύ και στάθηκε πολλά πράγματα για μένα, αλλά, κυρίως αυτό, στάθηκε παράδειγμα αντοχής και αντιμετώπισης των τραγικών καταστάσεων που είναι πάντα μέρος της ζωής του...
